ငါေသသြားခဲ႔ရင္

ငါေသသြားခဲ႔ရင္.. ဆိုတဲ႔အေတြးက ေသခ်ာေတြးၾကည္႔ရင္ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒီဘ၀ကေနေသသြား ရင္ ငါဘာျဖစ္သြားမလဲ။ လူပဲျပန္ျဖစ္မွာလား။ ငရဲကိုပဲသြားရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္.. ၀ိဥာဥ္ဘ၀နဲ႔ပဲ ဆက္လက္ ရွင္သန္သြားရမွာလား။ ေတြးရင္တကယ္ပဲ ေၾကာက္မိပါတယ္။ လူဆိုတာမျမင္ႏိုင္တဲ႔အရာေတြကို ေတြး ေၾကာက္တက္တဲ႔ သဘာ၀ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အခုတေလာ supernatural ဆိုတဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသရဲဇာတ္လမ္းတြဲ ေလးတစ္ခုကို စိတ္၀င္တစားၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းမွာ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္က သရဲ၀ိဥာဥ္ေတြကို လိုက္ ႏွိမ္ႏွင္းတဲ႔ကားပါ။ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အဲ႔ဒီမွာ ၀ိဥာဥ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈက အရမ္းေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ လူေတြဟာ ေသသြားတယ္။ ကုသိုလ္ထက္၊ အကုသိုလ္က မ်ားတဲ႔အခါ ငရဲကို သြားရတယ္။ ငရဲ ကျပန္တက္လာတဲ႔အခါ သူတို႔မွာသြားစရာေနရာမရွိဘူး။ ျမန္မာအယူအဆနဲ႔ဆိုရင္ေတာ႔ ျပိတၱာေတြေပါ႔။ သူတို႔ ဟာ သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ၾကီးကို ေၾကာက္လန္႔ေနတယ္။ ငရဲကို ျပန္မသြားခ်င္ဘူး။ သူတို႕ရဲ႕ဘ၀ကို လူေတြကိုေျပာျပဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူေတြရဲ႕ စက္ဆုပ္ရြံရွာတဲ႔ ေၾကာက္လန္႔မႈေတြကိုပဲ ရတယ္။ အဲ႔ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ဟာႏွစ္ ေပါင္းမ်ားစြာ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာရွင္သန္ေနရတယ္။ ထြက္ေပါက္ပိတ္ေနတဲ႔ သူတို႔ဘ၀ကို ေဒါသေတြက အေမွာင္ ဖုံးျပီး လူသားေတြကို ထြက္ေပါက္အျဖစ္အသုံးခ်လာၾကတယ္။ လူေတြသတ္တယ္။ လူသားေတြကို ၀င္ေရာက္ ပူးကပ္ျပီး လူ႔ဘ၀မွာ ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ေနာက္ဆုံးမွာ ႏွိမ္ႏွင္းခံရတဲ႔အခါ ငရဲကို ျပန္ ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ဒီလိုန႔ဲ အျငိဳးအေတးၾကီးမားစြာနဲ႔ ငရဲတလွည္႔၊ ၀ိဥာဥ္ဘ၀တလွည္႔နဲ႔ ရွင္သန္ေနရရွာ တယ္။ တကယ္ေတာ႔ သူတို႔ဘ၀ဟာ သနားစရာအေတာ္႔ကို ေကာင္းပါတယ္။ အဲ႔ဒီမွာ ကၽြန္ ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေသသြားခဲ႔ရင္ေကာ၊ ဒီလိုထြက္ေပါက္ပိတ္တဲ႔ ဘ၀မ်ဳိးကို ေရာက္မွာကို ေတြးေၾကာက္မိတယ္။ ျမန္မာအယူအဆမွာေတာ႔ အမွ်ေ၀ေပးတာ၊ ေသသူအတြက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ ေပးတာမ်ဳိးေတြ ရွိေပမယ္႔ အမွ်ေတာင္မေခၚႏိုင္တဲ႔ ျပိတၱာဘ၀မ်ဳိးကို ေရာက္သြားခဲ႔ရင္ ဘယ္လိုျဖတ္ သန္းရမလဲ။ ဒါဆို အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ရွင္သန္ေနထိုင္စဥ္အတြင္းမွာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္လုပ္ေပါ႔။ ဒါ ေပမယ္႔ လူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းေနၾကတာပါပဲ။ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ ဆိုတာကိုလည္း မသိၾကပါဘူး။ ဘယ္သူမွလဲ ငါေသသြားခဲ႕ရင္ ဘယ္ဘုံဘ၀ကို ေရာက္သြားမလဲ လို႔ ေတြးေတာပူပန္သူက ရွားပါတယ္။ တကယ္ရင္ဆိုင္ရတဲ႔အခါ အဲ႔ဒီ အေျခေနၾကီးကို လက္ခံႏိုင္ပါ႔မလား။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အေတြးေခၚေတြက ေခါင္ခ်င္ရင္လည္း ေခါင္ေနပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေတြးမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ငါအသက္ၾကီးလာလို႔ လူၾကီးျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လိုပုံစံမ်ဳိးၾကီးနဲ႔ ေနထိုင္ရမလဲလို႔ ခဏခဏ ေတြးျပီး ရင္ခုန္မိတယ္။ေသျခင္းတရားဟာ ၾကီးမားတဲ႔ အလွည္႔အေျပာင္းတစ္ခုပါ။ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ လူ႔သားေတြကို ျပန္ၾကည္႔ရတဲ႔ အေနထားတစ္ခုကို ေရာက္ၾကရမွာပါ။ တခ်ဳိ႕ရွိပါတယ္။ ေသသြားတာကို မသိတဲ႔အျဖစ္မ်ဳိးေတြ၊ ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္ျပီး အမွ်ေ၀မွ ငါေသသြားတာပါလားလို႔ ေၾကာက္ လန္႔တၾကား ျဖစ္ခဲ႕ရတဲ႔ သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အဲ႔ဒီအခါက် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလုပ္ခ်င္ရင္ေတာင္ လုပ္ခြင္႔ မရ ေတာ႔တဲ႔ ဘ၀မ်ဳိး ေရာက္ၾကရမွာပါ။ က်န္ရစ္တဲ႔ မိသားစုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ထား ခဲ႔ရင္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုဘ၀မ်ဳိးနဲ႔ ေနထိုင္ရတယ္ဆိုတာကို မသိခဲ႔ရင္ အဲ႔ဒါဟာ ေၾကာက္စရာၾကီးပါ။ အဲ႔ ဒီအခါ ခုနက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ supernatural ထဲကလို ထြက္ေပါက္မရွိတဲ႔ ၀ိဥာဥ္ေတြဘ၀ကို ေရာက္သြားရ တဲ႔အျဖစ္မ်ဳိးကို ေရာက္သြားခဲ႔ရင္ ဆိုျပီး ေတြးျပီး ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ အဲ႔ဒီအေတြးေတြ ၀င္ျပီး ကတည္းက ေနျခင္းညျခင္း ေသေတာ႔မဲ႔လူလိုပဲ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ရွာၾကံျပီး လုပ္ေနမိတာပါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုလည္း နည္းနည္းေတာ႔ သတိရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘုရားေဟာခဲ႔သလိုပါပဲ လူဆိုတာ ေကြးေသာလန္႔မဆန္႔မီ၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီ ေသသြားႏိုင္ပါတယ္။ အဲ႔ဒီေတာ႔ ငါေသသြားခဲ႔ ရင္ ဆိုတဲ႔ အေတြးကို နည္းနည္းေလာက္ေတာ႔ ေတြးၾကည္႔သင္႔ပါတယ္။

အေကာင္းျမင္၀ါဒ

    ဒီေန႔ေတာ႔ သူထူးထူး ျခားျခားေလး တစ္ခုေတာ႔ လုပ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ သူစဥ္းစားတယ္။ ဒါနဲ႔ ျခံစည္းရိုးက ပုဏၰရိပ္ပန္းေလးေတြကို သူသတိရသြားတယ္။ သူတို႔ကို အလွဆင္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ျခံေလးလည္း လွသြားမယ္။ ျမင္ရတဲ႔သူေတြလည္း စိတ္ခ်မ္းသာသြားမယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ သူကတ္ေၾကးတစ္လက္ကို ရွာျပီး ပန္းေတြကို အလွဆင္တယ္။ ပထမဆုံး ဘယ္လုိပုံစံမ်ဳိးေလး လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ သူစဥ္းစားတယ္။ ပုပုေလးလား။ ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ပစၥည္း တစ္ခုခု ရဲ႕ပုံစံေလးဆိုရင္လည္း ေကာင္းတာပဲ။ သူအမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ သူအေျဖတစ္ခု ရတယ္။ စဥ္းစားေနရုံနဲ႔ မျပီးဘူး။ တစ္ခုခုလုပ္မွ ျပီးမယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူစတင္ျပီး အလွဆင္တယ္။ ကတ္ေၾကးတစ္လက္နဲ႔ ျဖတ္တယ္။ ညွပ္တယ္။ လွီးတယ္။ ဟိုနားတိတယ္။ ဒီနားတိတယ္။ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူလုိခ်င္တဲ႔ ပုံစံေလး ေပၚလာတယ္။ ဆြမ္းအုပ္ပုံေလး။ လွေတာ႔လွပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူအိမ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလိုလို၊ ဘာလိုလိုျဖစ္သြားမယ္။ လူေတြကလည္း ၀ိုင္းေလွာင္ၾကဦးမယ္။ ဒါဆို ေနာက္ပုံစံတစ္ခု ေပါ႔။ ဘာပုံေလးဆို လွမလဲ။ ငွက္ပုံစံေလး ဆိုေတာ္ေတာ္လွမယ္။ သူညိွတယ္။ တိတယ္။ ျဖတ္တယ္။ ျပီးသြားတယ္။ ငွက္နဲ႔မတူဘူး။ ၀က္လိုလိုဘာလိုလိုၾကီးျဖစ္သြားတယ္။ သူ စိတ္ညစ္သြား တယ္။ ငါေတာ႔ အေလွာင္ခံရပါျပီလို႔ သူေတြးမိတယ္။ မထူးပါဘူးေလ။ ေနာက္တစ္ခုေပါ႔။ ထိီးပုံစံေလးနဲ႔ဆို ပိုအ ဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္။ ၾကာပါတယ္။ လွီးတယ္။ ျဖတ္တယ္။ ညွပ္တယ္။ တိတယ္။ ဟိုပုံညွပ္၊ ဒီပုံညွပ္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ပန္းအုံက ေတာ္ေတာ္ေလးေသးသြားျပီ။ အဲ႔ဒီေတာ႔ ထီးကေသးေသးေလးေလး ျဖစ္သြားတယ္။ ပန္းအုံေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွာ ဒီပန္းအုံက ထီးပုံစံေသးေသးေလးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ၾကည္႔လို႔မလွဘူး။ လူေတြက ဒါကိုျမင္ရင္ သူ႔ကို ဘယ္လိုေျပာၾကမလဲ။ လင္းလင္းတို႔။ ဖိုးတာတို႔က သိပ္ေလွာင္တဲ႔ ေကာင္ေတြ။ သြားပါျပီ။ သူထပ္ညွပ္တယ္။ ထပ္တိတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပန္းအုံေလးကေသးလာျပီ။ သူလိုခ်င္တဲ႔ ပုံစံမရေသးဘူး။ သူေတာ္ေတာ္ေဒါသ ထြက္လာျပီ။ ကဲ..ဒီေလာက္ျဖစ္လွတဲ႔ ပန္းကြာ။ ေသစမ္း၊ေသစမ္း။ သူ႔ရဲ႕ ေဒါသတၾကီး ကတ္ေၾကးရဲ႕ေအာက္မွာ ပန္းအုံေလးက အရြက္ေတြဟာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ။ အခုေတာ႔ ဆြမ္းအုပ္ပုံလည္း မရွိေတာ႔ဘူး။ ထီးေလး လည္းမရွိေတာ႔ဘူး။ ငွက္ေလးလည္း ေပ်ာက္။ ပင္စည္ေလးပဲက်န္ေတာ႔တယ္။ အခုမွ ျခံစည္းရိုးဟာ ပိုၾကည္႔ ရဆိုးသြားတယ္။ ပုဏၰရိပ္ပန္းအုံေတြ အမ်ားၾကီးၾကားထဲမွာ တစ္ပင္ထဲ အရိုးခ်ည္းပဲ က်န္ေနတယ္။ သူစိတ္ထိ ခိုက္စြာနဲ႔ ကတ္ေၾကးကို တစ္လွည္႔၊ ပန္းအုံေလးကို တစ္လွည္႔ ၾကည္႔ေနမိတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုယ္လုပ္ျပီး ဘယ္ေတာ႔မွ ေနာင္တမရပါေစႏွင္႔။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ ကိုယ္စိတ္နဲ႔ အရင္ညိွပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင္႔ ေနာက္မွ ညိွပါ။ ကိုယ္လုပ္သမွ်အားလုံးေကာင္းပါသည္။

ကတ္သီးကတ္သတ္

တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္သန္လ်င္ျပန္ေတာ႔ ျမိဳ႕မကားဂိတ္နားက သံပန္း၊ သံတံခါး ဆိုင္ေလးတစ္ခုကို ေတြ႔ျပီး အေတြးတစ္ခု ၀င္မိတယ္။ ဘာမွေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔တိုင္းလည္း သြားလာေနၾက။ ျမင္ေနၾက။ အဲ႔ဒီေန႕မွ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကတ္သီးကတ္သတ္ အေတြး၀င္မိတယ္။ သန္လ်င္ျမိဳ႕မကားဂိတ္နားမွာ သံပန္း၊ သံတံခါး၊ ဒန္းေတြ အစုံေရာင္းဆိုင္ရွိတယ္။ သူ႕ဆိုင္းဘုတ္က ဒီလို။

ၾကည္

သံပန္း၊ သံတံခါး ေရာင္း၀ယ္ေရး... တဲ႔။

အဲ႔ဒီ ဆိုင္းဘုတ္ဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း မဆီမဆိုင္ သြားေတြးမိတယ္။ တျခားေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ သမိုင္း၀င္စာေလး တစ္ေစာင္ပါ။ အားလုံးလည္း သိၾကမွာပါ။ ေဒၚခင္ၾကည္ကို ေရးတဲ႔စာေလးပါ။

ၾကည္

ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားရရင္ စားခ်င္တယ္...။

ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းထဲမွာ အီလည္လည္ၾကီးခံစားရတယ္။ အေပၚက စာႏွစ္ခုက မတူပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုလြဲေနသလို ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ အေတြးၾကီးသြား၀င္တယ္။ ဘာၾကီးမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ အဲ႔ဒီေန႔က ညဘက္အိပ္တာေတာင္ လူက ခိုးလိုးခုလုၾကီးနဲ႔ ဘယ္လိုၾကီးမွန္းကို မသိေတာ႔တာ။

ကဲ... ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ အဲ႔ဒါကို ဘယ္လိုျမင္ၾကသလဲဗ်ာ..။