တစ္ေန႔က ဂစ္တာတီးဖို႔အတြက္ သီခ်င္းစာအုပ္သြား၀ယ္တယ္။။ထူးအယ္လင္းနဲ႔ မီးမီးခဲရဲ႕ မင္း ဆိုတဲ႕ သီခ်င္းေလးကို ၾကိဳက္လို႔တီးခ်င္တာနဲ႔ သြား၀ယ္ျဖစ္တာ။ သီခ်င္းစာအုပ္ဆိုင္က ဆူးေလဘုရားနားမွာ။ စာအုပ္္ ေတြကလည္း သိပ္မစုံပါဘူး။ ဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔နဲ႔ ရွာၾကည္႔တာ မေတြ႔ဘူး။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ဆိုင္ရွင္အမၾကီးကို ေမးၾကည္႔ တယ္။ အမ ဆႏၵ ရွိလားလို႔..ေမးမိတယ္။ အဲ႔အမၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို မ်က္လုံးၾကီးျပဴးျပီး ဘာေျပာတာလဲတဲ႔။ကၽြန္ေတာ္လည္းေၾကာင္သြားတယ္။မၾကားဘူးထင္တာနဲ႔ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေျပာတယ္။ အမ ဆႏၵ ရွိလား လို႕..။ ျပီးမွ ကိုယ္႔စကား ကိုယ္သတိရသြားျပီး ထူးအယ္လင္းနဲ႔မီးမီးခဲရဲ႕ ဆႏၵ အေခြကိုေျပာတာပါလို႔ မနည္းၾကီး ရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ အဲ႔ခါက်မွ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘုၾကည္႔ၾကည္႔ျပီး မရွိဘူး ခပ္တင္းတင္းၾကီးေျပာလႊတ္တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ရိုက္မလႊတ္တာ။
ဟိုတစ္ေန႔ကလည္း ေလးဆယ္ေျခာက္လမ္းကို က်ဴရွင္သြားအပ္တယ္။ ျပန္လာေတာ႔ ေဒါက္ေတြ ရွည္ေနတာနဲ႔ ၀င္ညွပ္မယ္ဆိုျပီး ေခါင္းညွပ္ဆိုင္သြားတယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ သူက ဘယ္လိုညွပ္မလဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဦးေလး ဒီေဒါက္ေတြကို နည္းနည္းတိုမယ္ဗ်ာလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ႔မွာ သူက ကတ္ေၾကး နဲ႔စညွပ္ေတာ႔တာပဲ။ ကတ္ေၾကးနဲ႔ညွပ္ေတာ႔ ဆံပင္ေတြက တုံးတိတိၾကီးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ မသိရင္ ဆိုင္ကယ္ ဦးထုပ္ကိုပဲ အျပင္က ကာဗာခၽြတ္ျပီး ေဆာင္းထားသလိုလို၊ အုန္းမႈတ္ခြက္ပဲ ေခါင္းေပၚတင္ထားသလိုလိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ၾကည္႔ရဆိုးတာ။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ဦးေလး ကတ္ေၾကးနဲ႔ မညွပ္နဲ႔ေတာ႔ စက္နဲ႔သာ တြန္းလိုက္ေတာ႔ဗ်ာလို႔ ဆို ျပီး ကၽြန္ေတာ္က နားထင္ကို လက္နဲ႔တြန္းတဲ႔ ပုံလုပ္ျပလိုက္ေတာ႔ သူကရယ္ျပီး ေအာ္..ဟိုေကလားတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အင္း လို႔ေခါင္းညိတ္လိုက္တယ္။ သူသေဘာေပါက္မယ္ထင္တာေပါ႔။ သူက သူ႔စက္ကို သန္႔ ရွင္းေရး လုပ္ေသးတယ္။ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကို ကိုင္ျပီးတြန္းတင္လိုက္တာ ငယ္ထိပ္ေျပာင္ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလန္႔တၾကားနဲ႔ ဟာ ဦးေလး ဘာလုပ္တာလဲလို႔ဆိုေတာ႔ ဟာမင္းပဲ ကတုံးေကဆိုကြတဲ႔။ ေသေရာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မထူးပါဘူး ဆိုျပီး တုံးဗ်ာ..လို႔လႊတ္ေပးလိုက္ေတာ႔တယ္။ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္က ထြက္ေတာ႔ ဟိုလူၾကည္႔ ဒီလူၾကည္႔ နဲ႔မ်က္ႏွာကို ခ်ဳိင္း ၾကားထဲပဲ ထည္႔ထားရေတာ႔မလိုလို၊ လြယ္အိတ္ကို ေခါင္းစြပ္ရေတာ႔မလိုလိုနဲ႔ ရွက္လိုက္တာ ေျပာမေန ပါနဲ႔ေတာ႔ဗ်ာ။ အဲ႔ဒီေတာ႔မွာ ေၾသာ္... ျပန္ျပဳျပင္လို႔မရတဲ႔ အမွားထဲမွာ ဆံပင္ညွပ္တာလည္းပါတာကိုးလို႔ အေတြးေပါက္မိေတာ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အျဖစ္ကေတာ႔ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ တစ္ေန႔စာ အလြဲမ်ားလိုပဲ လြဲျပီးရင္း လြဲ ေနေတာ႔တာပါပဲ။
