Pages

Thursday, March 15, 2012

ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ ပင္လယ္နတ္သမီး

(၁)
အဲ႔ဒီေန႔က ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္က ထုံးစံအတိုင္းပဲ ဘတ္(စ္)ကားေပၚမွာ အိပ္ရင္းနဲ႔လိုက္လာတယ္။ ဘ၀ာ္(စ္)ကားၾကီးကလည္း ထုံးစံအတိုင္းပဲ အိပဲ႔၊ အိပဲ႔ နဲ႔ ေမာင္းလို႔..။ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရမယ္႔ မွတ္တိုင္ေရာက္ခါနီးေတာ႔ မ်က္လုံးပြတ္ျပီး ထလိုက္မွပဲ ကၽြန္ေတာ္နတ္ျပည္ေရာက္ေနမွန္းသိရေတာ႔တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေဘးမွာ အရမ္းလွတဲ႔ နတ္သမီးေလးတစ္ပါး ထိုင္ေနလို႔ပဲ။သူမက အျဖဴနဲ႔ အျပာေရာင္ ထမီေလးကို ၀တ္ထားျပီး ဆံပင္ေလးကို ေနာက္လွန္ျပီးစုစည္းထားတယ္။ မ်က္ႏွာေလးကလည္း ဘာအကာရံမွမရွိ ရွင္းသန္႔ေဖြးႏုလို႔။ႏွာတံေလးက စင္းျပီးေတာ႔ မ်က္ေတာင္႔ေလးေတြက မေကာ႔တေကာ႔ေလးေတြ။ သူမလက္ထဲမွာေတာ႔ ဖိုင္တြဲတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္တယ္ ဒါဟာ မဟာ တန္းကပဲဆိုတာ။ ဘယ္ေမဂ်ာလဲေတာ႔ မသိလိုက္ဘူး။ မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ႔ ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႔ ေျပးဆင္းရတာကို။သူမ မ်က္ႏွာေလးကိုေတာင္ အျပည္႔မၾကည္႔လိုက္ရဘူး။ စပယ္ယာကို စိတ္ထဲမွာက်ိန္ဆဲရင္ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္တစ္ပါးလို႔ မွတ္ယူလိုက္မိတယ္။ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခြင္႔ရတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ေသာၾကာၾကယ္ နတ္သမီးရဲ႕ အလင္းလက္ေဆာင္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ကေလး ဆုေတာင္းမိတယ္။ ကံၾကမၼာၾကီးရယ္ ကၽြန္ေတာ္႔ သူ႔ကို ေနာက္ထပ္ေတြ႔ဆုံခြင္႔ေလး ဖန္တီးေပးပါဦးေနာ္။
            ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းမွာမသြားတတ္မလာတတ္တာေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ အေတာ္႔ကို ႏွံ႕ႏွံ႕စပ္စပ္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူတစ္ေယာက္ကို ရွာဖို႔က်ေတာ႔ ေက်ာင္းၾကီးက အရမ္းကို က်ယ္လြန္းေနတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူမက မဟာတန္းကဆို ေတာ႔ ေတြ႔ဖို႔က အရမ္းခက္ခဲပါတယ္။ မဟာတန္းေတြက ေက်ာင္းတက္တာ နည္းတယ္ေလ။ ေမဂ်ာလည္းမသိ။ နာမည္လည္း မသိ။ ႏွစ္လည္း မသိဘူးဆိုေတာ႔ စုန္းစုန္းျမဳပ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားၾကည္႔ပါတယ္။ သူမကို ေတြ႔တဲ႔ေန႔က အခ်ိန္ကိုမွတ္ျပီးေတာ႔ ကားဂိတ္မွာ တစ္ခ်ိန္လုံးထိုင္ေစာင္႔တယ္။ မေတြ႔ျပန္ပါဘူး။ ေမဂ်ာစုံက သူငယ္ခ်င္းေတြကို အကူညီေတာင္းျပီး ရွာခိုင္းတယ္။ သတင္းအစနေတာင္မရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာလည္း အရမ္းကို တိက်တာကို။ ဆံပင္ေလးက ေနာက္လွန္ျပီးစည္းထားတယ္။ အဲ႔ဒါထက္ပိုျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မသိေတာ႔ဘူး။ အျဖဴနဲ႔အျပာဆိုတဲ႔ယူနီေဖာင္းက သူ႔ရက္နဲ႔သူ၀တ္ရတာဆိုေတာ႔ က်န္တဲ႔ရက္ေတြဆို အျပင္၀တ္စုံနဲ႔ မွတ္မိဖို႔မလြယ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ႔ ဆံပင္ကလည္း ေနာက္လွန္ျပီးစည္းထားတာဆိုေပမယ္႔ က်န္တဲ႔ေန႔ေတြမွာ ခ်ထားရင္ေကာ။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္က သူမကိုေဘးတိုက္ေလးပဲ ေတြ႔လိုက္တာ။တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အျဖစ္က အေမွာင္ထဲမွာ အပ္ေပါက္ထဲကို အပ္ခ်ည္ထည္႔ ရသလိုပါပဲ။ ရင္ေတြေမာလိုက္တာ။ တစ္ရက္တည္း ေတြ႔ရေပမယ္႔ တစ္သက္လုံးစြဲသြား တဲ႔ အခ်စ္မ်ဳိးနဲ႔ သူ႔မကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေနမိျပီထင္တယ္။

(၂)
            ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ရဲ႕ ကံအေကာင္းဆုံး ေန႔ရက္ေတြထဲက တစ္ရက္ဟာ ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ကို အျမဲေနာက္က်တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အဲ႔ဒီေန႔ကမွ ထူးထူးျခားျခား က်ဴရွင္ကို ေစာေစာေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က်ဴရွင္က ဆက္ရွင္ေတြ ခြဲျပီးသင္တာဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ႔ ေရွ႕အတန္းက မဆင္းေသးပါဘူး။ မနက္ပိုင္းအတန္းက (၁၂)နာရီဆင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညေနပိုင္း အတန္းက (12း30)တက္ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ႔မွ အခ်ိန္မွီမေရာက္ပါဘူး အနည္းဆုံးစာသင္ခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ေက်ာ္ေလာက္မွာေရာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ႔ က်ဴရွင္ဆိုတာ သြားစရာမရွိမွလာရတဲ႔ေနရာလို ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္အခန္းထဲေရာက္ေတာ႔ စာသင္ေနတုန္းပါပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္တည္တည္န႔ဲေနာက္ဆုံးခုံမွာ၀င္ထုိင္လိုက္ျပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္လို႔ ဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ ဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔နဲ႔ ဒါဟာ ဂုဏ္ထူးတန္းဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဂုဏ္ထူးတန္းက်ဴရွင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်ဴရွင္တစ္ခုပဲ သင္တယ္။ ဂုဏ္ထူးတန္းကလည္း အားရစရာ ေယာက်္ားေလးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ရယ္ ဒါပဲရွိတယ္။ အဲ႔တစ္ေယာက္ကလည္း မိန္းကေလးေတြနဲ႔ထိုင္ေနေတာ႔ ဒီဘက္ခုံမွာက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။ ေကာင္မေလးေတြက ကြက္ၾကည္႔ကြက္ၾကည္႔နဲ႔ တခ်ဳိ႕ဆို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းကို လွည္႔ၾကည္႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထျပန္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းေအာင္႔အီးထားရတယ္။ ဆရာမကို အားနာလို႔သာ။ ဆရာမကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိေနတယ္ေလ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ျပန္ခ်င္စိတ္အကုန္လုံး ကို ရပ္တန္႔ေစမယ္႔ နတ္သမီးေခါင္းေလာင္းထိုးသံေလးကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ ဒို၊ေရ၊မီ၊ဖာ ေတြ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ပါဘူး။ ဂီတအေၾကာင္းလည္း မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒီအခ်ိန္က ၾကားလိုက္ရတဲ႔ သူမရဲ႕အသံဟာ ညသန္းေခါင္ယံမွာ ေကာင္းကင္ကထုိးလိုက္တဲ႔ တေယာသံေလးလိုပါပဲ ဆူညံမႈေတြၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ္႔ နားစည္ကို ၾကည္လဲ႕စြာ လာရိုက္ခတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရင္ခုန္စြာနဲ႔ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူမ..။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္နံရုိုးေလးဟာ အျဖဴေရာင္ ဂါ၀န္ဒူးဖုံးေလးနဲ႔ ေဆာင္းနံနက္ခင္းရဲ႕ ႏွင္းပြင္႔ေလးတစ္စက္လို႔ ျဖဴလႊေဖြးလက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးကို ဆြဲယူသိမ္းပိုက္သြားတယ္။ သူမက ရူပေဗဒ ေမဂ်ာကပဲ။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူပဲေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ အာကသၾကီးတစ္ခု ၀င္ေရာက္ေနရာယူသြားသလို ဟာလာဟင္းလင္းၾကီး။ ဒါဟာ ဘာျဖစ္တာပါလဲ။ ကၽြန္ေတာ္သိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ခ်စ္ေနတာ ေသခ်ာပါျပီ။ တကယ္႔ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ပါ။ ဘယ္အရာနဲ႔မွ ႏိူင္းယွဥ္လို႔မရတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ဳိး ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ကို ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ပထမဆုံး စသိတဲ႔ အခ်ိန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔တစ္ကိုယ္လုံး ျငိမ္ျပီးေတာ႔ စာအုပ္ကိုပဲ စူးစိုက္ၾကည္႔ေနမိတယ္။ သူမကို ျပန္မၾကည္႔ရဲပါဘူး။ သူမက ကၽြန္ေတာ္႔ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔ ျပီး ဟိုဘက္အထဲခုံမွာ ၀င္ထုိင္ပါတယ္။ ခိုးၾကည္႔ရမယ္႔ အခြင္႔ေရးေလးကေတာ႔ ဆုံးရႈံးသြားရျပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ေတြက ခုနတုန္းနဲ႔မတူ ျခားနားစြာ ရင္ေတြခုန္ျပီ တစ္စုံတစ္ခုကို ရွက္ေနတယ္။ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္အရမ္း၀မ္းသာေနတယ္ဆိုတာပဲ။ကၽြန္ေတာ္႔ သူမကို ဘယ္လိုၾကည္႔ရမလဲ။ တျခားသူေတြ ရိပ္မိသြားလည္း စိုးရိမ္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မ်က္လုံးေလးေထာင္႔ကပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဧ၀ေလးကို လွမ္းၾကည္႔မိတယ္။ သူမက ဆရာမကို လွမ္းၾကည္႔လုိက္၊ စာအုပ္ကိုၾကည္႔လိုက္၊ တစ္ခါတေလ ေဘာပင္ကို ပါးစပ္ေလးနဲ႔ကိုက္လိုက္၊ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္ရႈပ္ေနပါတယ္။ဆံပင္ေလးကို တစ္ဖက္ကိုဖါးလ်ားေလး ခ်ျပီး၊ တစ္ဖက္ကို နားရြက္ေနာက္ကို သပ္တင္ထားပါတယ္။ သူမရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈပုံရိပ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ရုပ္ရွင္ အေႏွးျပကြက္လိုပါပဲ ထင္းကနဲ၊ လင္းကနဲ ရင္ထဲကို တစ္စစ္ျခင္း ထိုးနစ္၀င္ေရာက္ေနတယ္။ ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အားမလို၊အားမရျဖစ္ လာတယ္။ သူမကို တစ္ခါတည္း မိတ္ဆက္ျပီး ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း တစ္ခါတည္း ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘတ္(စ္)ကားေပၚက စာတန္းလို ဆႏၵကို သိကၡာနဲ႔ ျပန္ျပန္ထိန္းေနရတယ္။အခ်စ္ဆိုတာ ေႏြရာသီမွာထြက္တဲ႔ ႏွပ္ခ်ီးလိုပဲ လူကိုေနရ၊ထုိင္ရ အေတာ္ခက္ေစတယလို႔္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ခဏအၾကာ တီခ်ယ္က ပုစာၦတစ္ပုဒ္အိမ္စာေပးျပီး အတန္းဆင္းလိုက္ပါတယ္။ အားလုံးစာအုပ္ေတြသိမ္းျပီး ထျပန္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ နတ္သမီးေလးက ထိုင္ရကေတာင္မထေသးပါဘူး။ သူမက တစ္စုံတစ္ခုကိုအျပင္းထန္ စဥ္းစားေနပုံရတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ မ်က္ေမွာင္က်ဳံက်ဳံျပီးေတာ႔ အေလးနက္စဥ္းစားေနေသးတယ္။ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္အေရးတၾကီး ေတြးေနပါလိမ္႔လို ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ တအံတၾသျဖစ္သြားတယ္။ တီခ်ယ္လည္း စိတ္၀င္စားသြားပုံရပါတယ္။သူမ အနားကို လာေမးတယ္။
“သမီး..ဘာလုပ္ေနတာလဲ..မျပန္ေသးဘူးလား”
“သမီး..စဥ္းစားေနတာပါ ခ်ယ္..”  သူမက ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျပန္ေျဖတယ္။
“ေၾသာ္… ပုစၦာကခက္လို႔လား တီခ်ယ္ကိုျပၾကည္႔ေလ”
တီခ်ယ္က ရွင္းျပဖို႔ထုိင္ခုံမွာ၀င္ထုိင္ေတာ႔ သူမက စာအုပ္ကိုပိတ္ျပီး
“ပုစၦာက လြယ္ပါတယ္..ခ်ယ္..သမီးစဥ္းစားေနတာက လူေတြေသရင္ ေရွ႕မွာဘာလို႔ ေရအိုးကို ခြဲၾကတာလဲ..သိခ်င္လို႔..စဥ္းစားေနတာ အခုထိမရဘူး..တီခ်ယ္သိရင္ သမီးကို ေျပာျပပါလားဟင္”
သူမက တကယ္လိုလိုလားလားကို သိခ်င္တဲ႔ပုံမ်ဳိးနဲ႔ ေမးေနတာ။ တီခ်ယ္လည္း တစ္ခ်က္အမ္းသြားျပီး ေနာက္မွ တစ္စုံတစ္ခုကို သတိရသြားသလို မွားျပီ ဆိုတဲ႔ ပုံမ်ဳိးနဲ႔ ဟိုလွည္႔ဒီလွည္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လွမ္းၾကည္႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာင္သြားတယ္။ သူမကပါ ကၽြန္ေတာ္႔ဘက္ လွည္႔လာပါတယ္။ တီခ်ယ္က စစ္ကူေတာင္းတဲ႔အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို လွမ္းၾကည္႔ျပီး
“ ရဲထြဋ္ကေတာ႔ ရလိမ္႔မယ္..သမီးရဲ႕ သူကစာအရမ္းဖတ္တယ္.. တီခ်ယ္ကေတာ႔ စာဖတ္အားနည္းေတာ႔ သိပ္မသိဘူး.. သား..သမီးကို တစ္ခ်က္ရွင္းျပလိုက္ပါကြယ္.. တီခ်ယ္ေနာက္တစ္၀ိုင္း ရွိေသးလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္”
တီခ်ယ္လည္း မေျပးရုံတမယ္ပဲ ဆင္းသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာေတာ႔ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ ရင္ခုန္ရမယ္႔အစား ေခၽြးျပန္ခ်င္လာတယ္။ သူမ ပုံမွန္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘုရား၊ သိၾကားမလို႔ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းေလးျဖစ္ပါေစ။ ေၾသာ္…ၾကိဳမျမင္ရတဲ႔ အလြဲဆိုတာ ဒါမ်ဳိးျဖစ္မယ္ထင္ပါ႔။ က်ဴရွင္မွာလည္း တျခားဘယ္သူမွလည္း မေရာက္ေသးဘူး။ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္တည္း။ သူမပုံစံက ေရအိုးျပႆနာမွ မရွင္းႏိုင္ရင္ ျပန္မယ္႔သေဘာမရွိဘူး။ သူမက ကၽြန္ေတာ္႔ အနားကို တိုးလာတယ္။ 

“ ရဲထြဋ္..နင္သိရင္ ငါ႔ကို ရွင္းျပပါလားဟယ္..”
တကယ္႔ကို ခ်စ္စရာေကာင္းပါလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္တစ္ၾကိမ္အသိမွတ္ျပဳရင္း ထပ္ခ်စ္သြားတယ္။ မ်က္လုံးေလးက ၀ိုင္းစက္ ၾကည္႔လင္ျပီး အရည္လဲ႔ေနတယ္။ ေမးတဲ႔ပုံကလည္း အားကိုးတၾကီး ခင္ခင္မင္ရင္းရင္းႏွီးႏွီးနဲ႔..။ ရဲထြဋ္ ဆိုတဲ႔ အသံေလးက အဖ်ားခတ္ျပီး တုန္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔တစ္သက္မွာ ကၽြန္ေတာ္နာမည္ကို ေခၚတာ ဒီတစ္ခါ အသာယာဆုံးပဲလို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔တစ္ကိုယ္လုံး အရည္ေပ်ာ္က်သြားသလားေတာင္ ထင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ျပႆနာက ေရအိုးကိစၥကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ တစ္ခါမွလည္း မစဥ္းစားဖူးဘူး။ ေလ႔လည္း မေလ႔လာမိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္တဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲမွာလည္း မပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဒါက ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အခြင္႔ေရးပဲ ရုပ္တည္န႔ဲရႊီးျပီးေတာ႔ နာမည္၊ဖုန္းနံပါတ္ လိပ္စာ ဘာညာသာရကာ အကုန္ေမးမယ္။ ျပီးရင္ ဇာတ္လမ္းစမယ္ လုံး၀ကြက္တိပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ လံၾကဳပ္ဇာတ္လမ္းၾကီးက စပါေတာ႔တယ္။ သူမယုံၾကည္႔ဖို႔အတြက္ အမူယာကအစ ဒရာမာခ်ဳိးလိုက္တယ္။
“ဒါက ဒီလိုဟ… ဒီအယူဆက ငါတို႔ျမန္မာ အယူဆမဟုတ္ဘူး.. အိႏၵယက လာတာ။ ေရွးတုန္းက လူေတြက အရမ္းအယူၾကီးတယ္။ လူတစ္ေယာက္ေသတာဟာ တျခားဘုံဘ၀ကို ေရာက္သြားတာျဖစ္လို႔ သူတို႔ဒီလို လုပ္ေပးရင္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေနရာကို ေရာက္မယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ”
ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတဲ႔ စကားလုံးအၾကီးၾကီးေတြ ပစ္သုံးပလိုက္တယ္။ သူမက ဒီဖက္မွာ အေတာ္အားနည္းပုံရပါတယ္။
“တကယ္… ဘာဆိုင္လို႔လဲဟင္..”
သူမက တအံတၾသေလးနဲ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျဖစ္ရမယ္ေလဆိုတဲ႔ ပုံမ်ဳိးန႔ဲ ဆက္ရႊီးတယ္။
“ဟိုးေရွးတုန္းက အိႏၵယမွာက ေဗဒင္ပညာအရမ္းကိုထြန္းကား က်ယ္ျပန္႔တယ္။ေနရာတကာမွာ သူတို႔က ေဗဒင္နဲ႔ပဲအလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ အဲ႔အတြက္ ဒီေရအိုး ကိစၥမွာလည္း ေဗဒင္နဲ႔ပဲတြက္ခ်က္ျပီး လုပ္ၾကတယ္။”
ကၽြန္ေတာ္က စကားကို ခဏ ရပ္ျပီး သူမကိုၾကည္႔လိုက္တယ္။သူမက အေသခ်ာအေလးနက္ကို ေတြးေခၚစဥ္းစားေနတယ္။ ျပီးမွ “အင္း….ျဖစ္ႏိုင္တယ္..အခုေခတ္မွာလည္း ဒီအတိုင္းပဲဟာကို”
ဆိုျပီး ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ လက္ခံသြားလို႔။ ႏို႔မိုဆို မလြယ္ေၾကာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိေနတယ္။
“အဲ႔ဒီေတာ႔ သူတို႔က ကတ္ကင္းရိုက္တယ္။ ကတ္ကင္းဆိုတာ သိလား။”
“ဟင္႔အင္း..မသိဘူး။ ၾကားလည္းမၾကားဖူးဘူး” သူမက ဆံပင္ေလးေတြ ရမ္းခါသြားေအာင္ ေခါင္းခါျပတယ္။ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ ေကာင္မေလးေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ယူျပီး ကတ္ကင္းအေၾကာင္း ရွင္းလိုက္တယ္။
“ ကတ္ကင္းဆိုတာ 13 ဂဏန္းကိုေျပာတာဟ..”
“ဟမ္…ဘာဆိုင္လို႔လည္း..” သူမပုံစံက တကယ္႔ကို မယုံမၾကည္ပါ။ တစ္ခါမွလည္း ၾကားဖူးသည္ ပုံမရ။ ဘယ္ရမလဲ ဒါက ေပါက္ကရေတြဟာကို။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပါက္တဲ႔နဖူး မထူးေတာ႔ျပီး ပလာစတာသာ၀ယ္ကပ္လိုက္ေတာ႔မယ္လို႔ သေဘာထားျပီး ကိုယ္႔ဟာကို ျပန္ရွင္းရပါေတာ႔တယ္။
“ ဟာ… ဆိုင္တာေပါ႔ဟ.. ကတ္ဆိုတာက ဖဲကတ္ကိုေျပာတာ ကင္းဆိုတာက ဖဲကတ္ေပၚက ကုလားကင္းကိုေျပာတာ။ ဆိုလိုတာက နံပါတ္13 ေပါ႔ဟာ..။အဲ႔ေတာ႔ 13 ဆိုတာက ကံမေကာင္းတဲ႔ဂဏန္းလို႔ သူတို႔ယူဆၾကတယ္။ အဲ႔ေတာ႔ ဆယ္သုံးကို 31 လို႔ေျပာင္းရင္ ကံေကာင္းမယ္လို႔လည္း ယုံၾကည္႔ၾကတယ္။ အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ 13 ကို 31 ေျပာင္းတာကို ကတ္ကင္းလို႔ေခၚတယ္…မသိရင္မွတ္ထား”

ဘာမွမဆိုင္ဘူးဟုေတာ႔ မထင္ၾကပါႏွင္႔။ သူဟာႏွင္႔သူေတာ႔ ဆိုင္ခ်င္ ဆိုင္ေနပါလိမ္႔မည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကားဖူးနား၀ေလးနဲ႔ ရမ္းသန္းျဖီးရတာကို ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာထက္ လက္ရွိရန္က ကင္းလြတ္ဖို႔ အေရးၾကီးသည္ဟု ႏွလုံးပိုက္ထားပါသည္။ ေျပာလို႔ေတာ႔မရ ဘုရားလက္ထက္ေတာ္ကလည္း ဖဲ၀ိုင္းေတြေပၚခ်င္ေပၚေနမွာ။
“ေအးဟ… နင္ေျပာသလိုဆိုရင္ေတာ႔ ဟုတ္သလိုလိုပဲ.. ဒါေပမယ္႔ 13 က unlucky ဆိုတာက အေနာက္တိုင္း အယူအဆမဟုတ္လား ”
ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိမ္ေပၚအလိမ္ဆင္႔ရေတာ႔တာေပါ႔။
“ဟာ…နင္ကလည္းအဲ႔ဒီေကာင္ေတြက ငါတို႔ အေရွ႕တိုင္းက ဟာေတြကို အကုန္ခိုးခ်ေနတဲ႔ ေကာင္ေတြ…( သီခ်င္းေတြ၊ ၀တၳဳေတြ၊ စတိုင္ေတြကအစ ေျပာခ်င္ဘူး) ျပီးရင္ သူတို႔ဟာလိုလို၊ ဘာလိုလို လုပ္ပလိုက္တာ.. တကယ္ေတာ႔ အရာအားလုံးက ငါတို႔အေရွ႕တိုင္းသားေတြကဆီက စတာ”
“ထားပါေတာ႔ေလ…ဆက္ေျပာပါဦး ”
ဒီတစ္ခါေတာ႔ သူမသိပ္လက္ခံပုံမရ။အင္တင္တင္နဲ႔။ တက္ႏိုင္ဘူးေလ။ ျဖီးရမွာပဲ။ဒါမွ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္လား။
“အဲ႔ဒီေတာ႔ နင္စဥ္းစားၾကည္႔ဟာ ေရအိုးဆိုတာက ဗုဒၶဟူးနံဆိုေတာ႔ ၄၊ အိုးက တနဂၤေႏြ ၁၊ အဲ႔ေတာ႔ ၄၁..ဟာ”
 ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ လြဲျပီဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ေျပာထားတာက ၃၁ ၊ အခု ၄၁ ျဖစ္ေနျပီ။ သူမက မ်က္ေမွာင္ကုပ္ျပီး ေသခ်ာၾကည္႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ကတူမေလးကို တင္း၊က်ပ္၊ျပား ပုစၦာေတြတြက္ျပတဲ႔အတိုင္း ျဖီးလိုက္တယ္။
“အဲ႔..၄၁ ထဲက ၁ ကိုျပန္ႏုတ္ေတာ႔ 31 ေပါ႔”
“ေနပါဦး… ၁ ကဘာလို႔ ျပန္ႏုတ္ရတာလဲ..”
“ေၾသာ္…ဒါက သခ်ာၤသေဘာတရားအရေလ အိုင္စတိုင္းရဲ႕ ဖလာမီတန္သီအိုရီအရေပါ႔” သူမ ေတာ္ေတာ္အံၾသသြားပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျပဴးၾကည္႔ေနတယ္။ ဒီသီအိုရီလည္း ၾကားဖူးပုံမရ။ ဘယ္ၾကားဖူးမလဲ ပါးစပ္ထဲရွိတာေလွ်ာက္ေျပာလိုက္တာ။ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေစ်းလို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္တယ္။ ေျပာေတာ႔ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သီအိုရီက်ေတာ႔ အိုင္စတိုင္းတဲ႔ ကိုယ္႔စကားေတာင္ ကိုယ္မ်က္စိလည္ခ်င္စရာ။ သူမေလးေလးနက္နက္ကို စဥ္းစားသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုပ္တည္နဲ႔ ဆက္ျဖီးလိုက္ေသးတယ္။
“အဲ႔ဒီအေၾကာင္းေရးထားတဲ႔ စာအုပ္ကရွားတယ္ဟ… ငါေတာင္မွ ငယ္ငယ္တုန္းကဖတ္ဖူးတာ.. အခုဆိုဘယ္ရွိေတာ႔မလဲ..”
အဲ႔ဒီလိုနဲ႔ ေရအိုးျပႆနာက ေျပလည္သြားပါတယ္။ ေလွ်ာက္ေဖာရတာ မ်ားလြန္းလို႔ နာမည္ေလးေမးဖို႔ေတာင္ ေမ႔သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္ေတာ႔ အေရးမၾကီး။ ေနာက္ေန႔က်မွ ၀င္ေရာျပီး ေမးမယ္လို႔ ေတးထားလိုက္တယ္။ သူမကလည္း ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔ရွင္းလင္းခ်က္ကို နားေထာင္ျပီး “နင္က ေတာ္ေတာ္ဗဟုသုတျပည္႔တာပဲေနာ္..တဲ႔” ရြဲ႕တာလား၊ေစာင္းတာလား မသိ။ သိသိရက္နဲ႔ပဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားတာလား။ တကယ္ပဲ မသိတာလား။ တမင္တကာပဲ ေခါင္းလာစားတာလား။ စိတ္ေကာမွန္ရဲ႕လား။ စသည္႔ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အဲ႔ညက ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲမွာ ယၾတာေခ်ရတယ္။ ေရအိုး ကိုေခါင္းစြပ္ျပီး ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ ေကာင္မေလးနာမည္ကို သက္ေစ႔ေအာ္ရတယ္။

1 comments:

သိဂၤါေက်ာ္ said...

လွလွပပ အခ်စ္ဝတၱဳေလး လိုလိုနဲ႕ ဟာသေလး ျဖစ္သြားပါလား... :)