ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ ပင္လယ္နတ္သမီး

(၁)

အဲ႔ဒီေန႔က ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္က ထုံးစံအတိုင္းပဲ ဘတ္(စ္)ကားေပၚမွာ အိပ္ရင္းနဲ႔လိုက္လာတယ္။ ဘ၀ာ္(စ္)ကားၾကီးကလည္း ထုံးစံအတိုင္းပဲ အိပဲ႔၊ အိပဲ႔ နဲ႔ ေမာင္းလို႔..။ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရမယ္႔ မွတ္တိုင္ေရာက္ခါနီးေတာ႔ မ်က္လုံးပြတ္ျပီး ထလိုက္မွပဲ ကၽြန္ေတာ္နတ္ျပည္ေရာက္ေနမွန္းသိရေတာ႔တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေဘးမွာ အရမ္းလွတဲ႔ နတ္သမီးေလးတစ္ပါး ထိုင္ေနလို႔ပဲ။သူမက အျဖဴနဲ႔ အျပာေရာင္ ထမီေလးကို ၀တ္ထားျပီး ဆံပင္ေလးကို ေနာက္လွန္ျပီးစုစည္းထားတယ္။ မ်က္ႏွာေလးကလည္း ဘာအကာရံမွမရွိ ရွင္းသန္႔ေဖြးႏုလို႔။ႏွာတံေလးက စင္းျပီးေတာ႔ မ်က္ေတာင္႔ေလးေတြက မေကာ႔တေကာ႔ေလးေတြ။ သူမလက္ထဲမွာေတာ႔ ဖိုင္တြဲတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္တယ္ ဒါဟာ မဟာ တန္းကပဲဆိုတာ။ ဘယ္ေမဂ်ာလဲေတာ႔ မသိလိုက္ဘူး။ မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ႔ ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႔ ေျပးဆင္းရတာကို။သူမ မ်က္ႏွာေလးကိုေတာင္ အျပည္႔မၾကည္႔လိုက္ရဘူး။ စပယ္ယာကို စိတ္ထဲမွာက်ိန္ဆဲရင္ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္တစ္ပါးလို႔ မွတ္ယူလိုက္မိတယ္။ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခြင္႔ရတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ေသာၾကာၾကယ္ နတ္သမီးရဲ႕ အလင္းလက္ေဆာင္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ကေလး ဆုေတာင္းမိတယ္။ ကံၾကမၼာၾကီးရယ္ ကၽြန္ေတာ္႔ သူ႔ကို ေနာက္ထပ္ေတြ႔ဆုံခြင္႔ေလး ဖန္တီးေပးပါဦးေနာ္။

            ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းမွာမသြားတတ္မလာတတ္တာေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ အေတာ္႔ကို ႏွံ႕ႏွံ႕စပ္စပ္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူတစ္ေယာက္ကို ရွာဖို႔က်ေတာ႔ ေက်ာင္းၾကီးက အရမ္းကို က်ယ္လြန္းေနတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူမက မဟာတန္းကဆို ေတာ႔ ေတြ႔ဖို႔က အရမ္းခက္ခဲပါတယ္။ မဟာတန္းေတြက ေက်ာင္းတက္တာ နည္းတယ္ေလ။ ေမဂ်ာလည္းမသိ။ နာမည္လည္း မသိ။ ႏွစ္လည္း မသိဘူးဆိုေတာ႔ စုန္းစုန္းျမဳပ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားၾကည္႔ပါတယ္။ သူမကို ေတြ႔တဲ႔ေန႔က အခ်ိန္ကိုမွတ္ျပီးေတာ႔ ကားဂိတ္မွာ တစ္ခ်ိန္လုံးထိုင္ေစာင္႔တယ္။ မေတြ႔ျပန္ပါဘူး။ ေမဂ်ာစုံက သူငယ္ခ်င္းေတြကို အကူညီေတာင္းျပီး ရွာခိုင္းတယ္။ သတင္းအစနေတာင္မရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာလည္း အရမ္းကို တိက်တာကို။ ဆံပင္ေလးက ေနာက္လွန္ျပီးစည္းထားတယ္။ အဲ႔ဒါထက္ပိုျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မသိေတာ႔ဘူး။ အျဖဴနဲ႔အျပာဆိုတဲ႔ယူနီေဖာင္းက သူ႔ရက္နဲ႔သူ၀တ္ရတာဆိုေတာ႔ က်န္တဲ႔ရက္ေတြဆို အျပင္၀တ္စုံနဲ႔ မွတ္မိဖို႔မလြယ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ႔ ဆံပင္ကလည္း ေနာက္လွန္ျပီးစည္းထားတာဆိုေပမယ္႔ က်န္တဲ႔ေန႔ေတြမွာ ခ်ထားရင္ေကာ။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္က သူမကိုေဘးတိုက္ေလးပဲ ေတြ႔လိုက္တာ။တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အျဖစ္က အေမွာင္ထဲမွာ အပ္ေပါက္ထဲကို အပ္ခ်ည္ထည္႔ ရသလိုပါပဲ။ ရင္ေတြေမာလိုက္တာ။ တစ္ရက္တည္း ေတြ႔ရေပမယ္႔ တစ္သက္လုံးစြဲသြား တဲ႔ အခ်စ္မ်ဳိးနဲ႔ သူ႔မကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေနမိျပီထင္တယ္။

(၂)

            ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ရဲ႕ ကံအေကာင္းဆုံး ေန႔ရက္ေတြထဲက တစ္ရက္ဟာ ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ကို အျမဲေနာက္က်တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အဲ႔ဒီေန႔ကမွ ထူးထူးျခားျခား က်ဴရွင္ကို ေစာေစာေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က်ဴရွင္က ဆက္ရွင္ေတြ ခြဲျပီးသင္တာဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ႔ ေရွ႕အတန္းက မဆင္းေသးပါဘူး။ မနက္ပိုင္းအတန္းက (၁၂)နာရီဆင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညေနပိုင္း အတန္းက (12း30)တက္ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ႔မွ အခ်ိန္မွီမေရာက္ပါဘူး အနည္းဆုံးစာသင္ခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ေက်ာ္ေလာက္မွာေရာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ႔ က်ဴရွင္ဆိုတာ သြားစရာမရွိမွလာရတဲ႔ေနရာလို ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္အခန္းထဲေရာက္ေတာ႔ စာသင္ေနတုန္းပါပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္တည္တည္န႔ဲေနာက္ဆုံးခုံမွာ၀င္ထုိင္လိုက္ျပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္လို႔ ဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ ဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔နဲ႔ ဒါဟာ ဂုဏ္ထူးတန္းဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဂုဏ္ထူးတန္းက်ဴရွင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်ဴရွင္တစ္ခုပဲ သင္တယ္။ ဂုဏ္ထူးတန္းကလည္း အားရစရာ ေယာက်္ားေလးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ရယ္ ဒါပဲရွိတယ္။ အဲ႔တစ္ေယာက္ကလည္း မိန္းကေလးေတြနဲ႔ထိုင္ေနေတာ႔ ဒီဘက္ခုံမွာက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။ ေကာင္မေလးေတြက ကြက္ၾကည္႔ကြက္ၾကည္႔နဲ႔ တခ်ဳိ႕ဆို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းကို လွည္႔ၾကည္႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထျပန္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းေအာင္႔အီးထားရတယ္။ ဆရာမကို အားနာလို႔သာ။ ဆရာမကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိေနတယ္ေလ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ျပန္ခ်င္စိတ္အကုန္လုံး ကို ရပ္တန္႔ေစမယ္႔ နတ္သမီးေခါင္းေလာင္းထိုးသံေလးကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ ဒို၊ေရ၊မီ၊ဖာ ေတြ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ပါဘူး။ ဂီတအေၾကာင္းလည္း မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒီအခ်ိန္က ၾကားလိုက္ရတဲ႔ သူမရဲ႕အသံဟာ ညသန္းေခါင္ယံမွာ ေကာင္းကင္ကထုိးလိုက္တဲ႔ တေယာသံေလးလိုပါပဲ ဆူညံမႈေတြၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ္႔ နားစည္ကို ၾကည္လဲ႕စြာ လာရိုက္ခတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရင္ခုန္စြာနဲ႔ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူမ..။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္နံရုိုးေလးဟာ အျဖဴေရာင္ ဂါ၀န္ဒူးဖုံးေလးနဲ႔ ေဆာင္းနံနက္ခင္းရဲ႕ ႏွင္းပြင္႔ေလးတစ္စက္လို႔ ျဖဴလႊေဖြးလက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးကို ဆြဲယူသိမ္းပိုက္သြားတယ္။ သူမက ရူပေဗဒ ေမဂ်ာကပဲ။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူပဲေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ အာကသၾကီးတစ္ခု ၀င္ေရာက္ေနရာယူသြားသလို ဟာလာဟင္းလင္းၾကီး။ ဒါဟာ ဘာျဖစ္တာပါလဲ။ ကၽြန္ေတာ္သိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ခ်စ္ေနတာ ေသခ်ာပါျပီ။ တကယ္႔ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ပါ။ ဘယ္အရာနဲ႔မွ ႏိူင္းယွဥ္လို႔မရတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ဳိး ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ကို ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ပထမဆုံး စသိတဲ႔ အခ်ိန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔တစ္ကိုယ္လုံး ျငိမ္ျပီးေတာ႔ စာအုပ္ကိုပဲ စူးစိုက္ၾကည္႔ေနမိတယ္။ သူမကို ျပန္မၾကည္႔ရဲပါဘူး။ သူမက ကၽြန္ေတာ္႔ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔ ျပီး ဟိုဘက္အထဲခုံမွာ ၀င္ထုိင္ပါတယ္။ ခိုးၾကည္႔ရမယ္႔ အခြင္႔ေရးေလးကေတာ႔ ဆုံးရႈံးသြားရျပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ေတြက ခုနတုန္းနဲ႔မတူ ျခားနားစြာ ရင္ေတြခုန္ျပီ တစ္စုံတစ္ခုကို ရွက္ေနတယ္။ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္အရမ္း၀မ္းသာေနတယ္ဆိုတာပဲ။ကၽြန္ေတာ္႔ သူမကို ဘယ္လိုၾကည္႔ရမလဲ။ တျခားသူေတြ ရိပ္မိသြားလည္း စိုးရိမ္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မ်က္လုံးေလးေထာင္႔ကပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဧ၀ေလးကို လွမ္းၾကည္႔မိတယ္။ သူမက ဆရာမကို လွမ္းၾကည္႔လုိက္၊ စာအုပ္ကိုၾကည္႔လိုက္၊ တစ္ခါတေလ ေဘာပင္ကို ပါးစပ္ေလးနဲ႔ကိုက္လိုက္၊ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္ရႈပ္ေနပါတယ္။ဆံပင္ေလးကို တစ္ဖက္ကိုဖါးလ်ားေလး ခ်ျပီး၊ တစ္ဖက္ကို နားရြက္ေနာက္ကို သပ္တင္ထားပါတယ္။ သူမရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈပုံရိပ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ရုပ္ရွင္ အေႏွးျပကြက္လိုပါပဲ ထင္းကနဲ၊ လင္းကနဲ ရင္ထဲကို တစ္စစ္ျခင္း ထိုးနစ္၀င္ေရာက္ေနတယ္။ ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အားမလို၊အားမရျဖစ္ လာတယ္။ သူမကို တစ္ခါတည္း မိတ္ဆက္ျပီး ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း တစ္ခါတည္း ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘတ္(စ္)ကားေပၚက စာတန္းလို ဆႏၵကို သိကၡာနဲ႔ ျပန္ျပန္ထိန္းေနရတယ္။အခ်စ္ဆိုတာ ေႏြရာသီမွာထြက္တဲ႔ ႏွပ္ခ်ီးလိုပဲ လူကိုေနရ၊ထုိင္ရ အေတာ္ခက္ေစတယလို႔္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ခဏအၾကာ တီခ်ယ္က ပုစာၦတစ္ပုဒ္အိမ္စာေပးျပီး အတန္းဆင္းလိုက္ပါတယ္။ အားလုံးစာအုပ္ေတြသိမ္းျပီး ထျပန္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ နတ္သမီးေလးက ထိုင္ရကေတာင္မထေသးပါဘူး။ သူမက တစ္စုံတစ္ခုကိုအျပင္းထန္ စဥ္းစားေနပုံရတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ မ်က္ေမွာင္က်ဳံက်ဳံျပီးေတာ႔ အေလးနက္စဥ္းစားေနေသးတယ္။ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္အေရးတၾကီး ေတြးေနပါလိမ္႔လို ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ တအံတၾသျဖစ္သြားတယ္။ တီခ်ယ္လည္း စိတ္၀င္စားသြားပုံရပါတယ္။သူမ အနားကို လာေမးတယ္။

“သမီး..ဘာလုပ္ေနတာလဲ..မျပန္ေသးဘူးလား”

“သမီး..စဥ္းစားေနတာပါ ခ်ယ္..”  သူမက ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျပန္ေျဖတယ္။

“ေၾသာ္… ပုစၦာကခက္လို႔လား တီခ်ယ္ကိုျပၾကည္႔ေလ”

တီခ်ယ္က ရွင္းျပဖို႔ထုိင္ခုံမွာ၀င္ထုိင္ေတာ႔ သူမက စာအုပ္ကိုပိတ္ျပီး

“ပုစၦာက လြယ္ပါတယ္..ခ်ယ္..သမီးစဥ္းစားေနတာက လူေတြေသရင္ ေရွ႕မွာဘာလို႔ ေရအိုးကို ခြဲၾကတာလဲ..သိခ်င္လို႔..စဥ္းစားေနတာ အခုထိမရဘူး..တီခ်ယ္သိရင္ သမီးကို ေျပာျပပါလားဟင္”

သူမက တကယ္လိုလိုလားလားကို သိခ်င္တဲ႔ပုံမ်ဳိးနဲ႔ ေမးေနတာ။ တီခ်ယ္လည္း တစ္ခ်က္အမ္းသြားျပီး ေနာက္မွ တစ္စုံတစ္ခုကို သတိရသြားသလို မွားျပီ ဆိုတဲ႔ ပုံမ်ဳိးနဲ႔ ဟိုလွည္႔ဒီလွည္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လွမ္းၾကည္႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာင္သြားတယ္။ သူမကပါ ကၽြန္ေတာ္႔ဘက္ လွည္႔လာပါတယ္။ တီခ်ယ္က စစ္ကူေတာင္းတဲ႔အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို လွမ္းၾကည္႔ျပီး

“ ရဲထြဋ္ကေတာ႔ ရလိမ္႔မယ္..သမီးရဲ႕ သူကစာအရမ္းဖတ္တယ္.. တီခ်ယ္ကေတာ႔ စာဖတ္အားနည္းေတာ႔ သိပ္မသိဘူး.. သား..သမီးကို တစ္ခ်က္ရွင္းျပလိုက္ပါကြယ္.. တီခ်ယ္ေနာက္တစ္၀ိုင္း ရွိေသးလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္”

တီခ်ယ္လည္း မေျပးရုံတမယ္ပဲ ဆင္းသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာေတာ႔ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ ရင္ခုန္ရမယ္႔အစား ေခၽြးျပန္ခ်င္လာတယ္။ သူမ ပုံမွန္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘုရား၊ သိၾကားမလို႔ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းေလးျဖစ္ပါေစ။ ေၾသာ္…ၾကိဳမျမင္ရတဲ႔ အလြဲဆိုတာ ဒါမ်ဳိးျဖစ္မယ္ထင္ပါ႔။ က်ဴရွင္မွာလည္း တျခားဘယ္သူမွလည္း မေရာက္ေသးဘူး။ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္တည္း။ သူမပုံစံက ေရအိုးျပႆနာမွ မရွင္းႏိုင္ရင္ ျပန္မယ္႔သေဘာမရွိဘူး။ သူမက ကၽြန္ေတာ္႔ အနားကို တိုးလာတယ္။ 

ရင္ခုန္စရာ ေအာ္စကာည

"လာျပီေဟ႔..."

သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအာ္သံအဆုံးမွာေတာ႔ ဟိုတယ္ၾကီးရဲ႕ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ လူမ်ားပ်ာပန္း ခတ္မွ် လႈပ္ရွားသြားၾကသည္။ ကင္မရာမီးမ်ားက တဖ်တ္ဖ်တ္။ ေမးခြန္းေမးတဲ႔သူကေမး။ ေအာ္တိုထိုးခိုင္းတဲ႔ သူက ထိုးခိုင္းနဲ႔ လူအုပ္ၾကီးမွာ အုန္းအုန္းထသြားသည္။ နက္ေျပာင္လွတဲ႔ မားစီးဒီးကားၾကီးရဲ႕ အထဲမွာေတာ႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသား တစ္ေယာက္။ ျပည္တြင္းတြင္မက ကမၻာကပါ ခ်စ္ရေသာ အႏုပညာ ရွင္တစ္ေယာက္။ သူက ကမၻာလုံးဆိုင္ ရာေအာ္စကာဆုေပးပြဲသုိ႔ ျမန္မာျပည္၏ ကိုယ္စား တက္ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤရုပ္ရွင္ဆုေပးပြဲကို ႏိုင္ငံေပါင္း (128) ႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္စားလွယ္အႏုပညာရွင္မ်ား တက္ေရာက္ ၾကသည္။ ကမၻာေက်ာ္ ဒါရိုက္တာၾကီးမ်ား၊ သရုပ္ေဆာင္မ်ား၊ အဆိုေတာ္မ်ားသာမက စာေရးဆရာ၊ဓါတ္ပုံ ဆရာမ်ားပါ တက္ေရာက္ၾကသျဖင္႔ ဂ်ာနယ္မ်ား၏ အၾကိဳက္ျဖစ္သြားသည္။ ပြဲမစခင္ 5 နာရီ အလိုေလာက္ ကတည္းက ဂ်ာနယ္လစ္မ်ား၊ သတင္းေထာက္မ်ားနဲ႔ လူေပါင္းေထာင္ခ်ီမွ်ေရာက္ေနၾကျပီ။ သူတို႔ခ်စ္ေသာ အႏုပညာရွင္မ်ားကို လာေရာက္အားေပးမိတ္ဆက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအထဲမွာ ျမန္မာျပည္၏ ကိုယ္စား ျပဳ ရုပ္ရွင္မင္းသား သာဂိက အထင္ရွားဆုံး ေပၚျပဴလာ အျဖစ္ဆုံးျဖစ္ေနျပန္သည္။ ျဖဴ၀င္းေသာ အသားေရ၊ အရပ္ေမာင္းေကာင္းေကာင္း၊ ခန္႔ညားထည္၀ါေသာ ရုပ္ရည္က ပ်ဳိေမတို႔ အၾကိဳက္ ျဖစ္ေနေလ သည္။ သူ႕ရဲ႕ အသီးတစ္ေထာင္ အညွာတျပြတ္ ဇာတ္ကားက ၀င္ေငြအေကာင္းဆုံး ဒရာမာ ရုပ္ရွင္အျဖစ္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ၏ The Sun သတင္းစာတြင္ ေလးပါတ္ဆက္္တိုက္ ေနရာယူႏိုင္ခဲ႔ျခင္းက သူ႕ရဲ႕ ပရိသတ္ကို ဤမွ် ခိုင္မာေစခဲ႔ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ မ်ားျပားလွေသာ ပရိသတ္မ်ားထဲမွာ သာဂိ္မွာ ေဟာ္တယ္ခန္းမထဲသို႔ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာ တိုး၀င္ခဲ႔ရသည္။ ဒါေတာင္ ေဘာ္ဒီဂတ္အေယာက္ငါးဆယ္က လမ္းရွင္းေပးေသာေၾကာင္႔ တစ္နာရီပဲ ၾကာခဲ႔ျခင္းျဖစ္၏။ သာဂိ၊ သာဂိ ဟု မပီကလာ၊ပီကလာ ေအာ္သံက ဆင္၀င္ေအာက္မွာ ဟိန္းဟိန္းထေနဆဲ ျဖစ္ေလသည္။
       ဆုေပးပြဲက မၾကာခင္စတင္ေတာ႔မည္ ျဖစ္သည္။ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူမ်ားကေတာ႔ ကမၻာေက်ာ္ စုံတြဲ အင္ဂ်လီနာဂ်ဳိလီႏွင္႔ ဘရက္ပစ္တို႔ စုံတြဲျဖစ္သည္။ သူတို႔စုံတြဲက ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ အစီအစဥ္ မ်ားကို ထင္ရွားေသာ အႏုပညာရွင္မ်ားႏွင္႔ ပူးေပါင္းတင္ဆက္သြားသည္။ သုံးနာရီေက်ာ္မွ် အစီအစဥ္မ်ား တင္ဆက္ျပီးသြားေသာအခါ ဆုေပးပြဲအစီအစဥ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ဂ်ဳိလီက ဆုေပးပြဲအစီအစဥ္ အတြက္ ဆုမ်ားကို ေၾကျငာရန္ လူမည္းမင္းသားၾကီး ေမာ္ဂန္ဖရီးမင္းကို စင္ေပၚသို႔ဖိတ္ေခၚသည္။ အနက္ ေရာက္ကုတ္အက်ီ ၤႏွင္႔ အမည္းေရာင္အသားေရက မင္းသားၾကီးကို စင္ေပၚမွာ ေပ်ာက္ေနေစသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္မွသာ သြားျဖဴျဖဴေလးကို ျမင္ရျပီး မ်က္ႏွာကို မွန္းလို႔ရေလသည္။ မင္းသား ၾကီးက စကားအနည္းငယ္ ေျပာၾကားျပီး ဆုရသည္ ဇာတ္ကားမ်ားကို စတင္ေၾကျငာသည္။ ႏိုင္ငံေပါင္း 128 ႏိုင္ငံမွ ကားေပါင္း 500 ေက်ာ္၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ရာ အေကာင္းဆုံးဇာတ္ကား တစ္ဆု၊ အေကာင္းဆုံး ဒါရိုက္တာဆု၊ အေကာင္းဆုံး သရုပ္ေဆာင္ဆု ႏွင္႔ အေကာင္းဆုံး ေနာက္ခံေတးဂီတ ဆုမ်ားကိုသာ ေပးအပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဇာတ္ကား 500 ေက်ာ္ကို ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ ငါးေထာင္ေက်ာ္မွ အကဲျဖတ္ အမွတ္ေပးသည္။ ငါးႏွစ္တိတိၾကာျမင္႔သည္။ ဒိုင္ငါးေယာက္ေသသြားေသာေၾကာင္႔ ငါးလ နားရေသးသည္။ 2005 ခုႏွစ္၊ ငါးလပိုင္း၊ ငါးရက္မွာ ျပန္လည္ စတင္သည္။
       '' အေကာင္းဆုံး ဇာတ္ကားဆုကို ေတာ''႔ မင္းသားၾကီးမွ မေျပာေသးဘဲ ပရိသတ္ဘက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည္႔ လိုက္သည္။ ဘယ္သူမွေတာ႔ မျမင္ရပါ။ စကားသံရပ္သြားေသာေၾကာင္႔ ၾကည္႔သည္ဟုသာ ထင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ မင္းသားၾကီးက ဆက္ေျပာသည္။ အေတာ္လည္း ရွက္သြားပုံရပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ သူရပ္ေနတာတျခား၊ ပရိသက္မ်ားက စိတ္၀င္တစားျပဴးၾကည္႔ေနတာက တျခား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင္႔ပင္။" အေကာင္းဆုံးဇာတ္ကားဆုကိုေတာ႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ အိုက္တတ္ရင္ ပန္ကာ၀ယ္ ဇာတ္ကားနဲ႔ ရရွိသြားပါတယ္။" လက္ခုပ္သံေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္းဆူညံသြားသည္။ ဇာတ္ကားထုတ္လုပ္သူ အား ၀ိုင္းနမ္းၾကသည္။ ဓါတ္ပုံေတြ ရိုက္ၾကသည္။ (ျမန္မာျပည္၏ အကယ္ဒမီေပးပြဲ အတုိင္းပင္ျဖစ္၏)။ ေမာ္ဂန္ဖရီးမင္းကို ဖုတ္ေလသည္႔ ငပိရွိတယ္ပင္မထင္ၾက။ အေတာ္ၾကီးၾကာမွ ျငိမ္သြားၾကသည္။ မင္းသားၾကီးက ဆက္ေၾကျငာသည္။ "အေကာင္းဆုံး ဒါရိုက္တာဆုကိုေတာ႔ အီသီယိုးပီးယား ႏိုင္ငံမွ ဒါရိုက္တာ အီစီကလီက အီေဖကို ဇာတ္ကားႏွင္႔ရရွိသြားပါတယ္။" ခုနကအတုိင္းပင္ျဖစ္၏။ "အေကာင္းဆုံး ေနာက္ခံေတးဂီတဆုကိုေတာ႔ ဆိုမာလီႏိုင္ငံမွ ဓါးျပမ်ားက ဓါးျပတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသား ဇာတ္ကားနဲ႔ ရရွိသြားပါတယ္။" အားလုံးျငိမ္က်သြားသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင္႔ ေဘးဘီလွည္႔ၾကည္႔ၾကသည္။ ျပီးမွ အသံမ်ား ျပန္ထြက္လာသည္။ ၀ိုင္းနမ္းၾကသူမ်ားလည္း မေတြ႔ရ။ ဓါတ္ပုံလည္း မရိုက္ၾကေပ။ ကပၸလီတစ္ေယာက္က ေသနတ္ႏွင္႔ ထပစ္ေသာေၾကာင္႔ ထေျပးၾကရေသးသည္။ ဂုဏ္ျပဳျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာသည္။ "အေကာင္းဆုံးသရုပ္ေဆာင္ ဆုကိုေတာ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ သာဂိက မီးမလာတဲ႔ရက္မ်ားထဲက ပ်က္တဲ႔တစ္ည ဇာတ္ကားနဲ႔ ရရွိသြားပါတယ္။ "ထို႔ေနာက္ ျဖတ္ခနဲဆို မီးမ်ား ပိတ္က်သြားသည္။ ေထာင္ခ်ီေသာ လူအုပ္ၾကီးထဲမွ ဟာခနဲဆိုေသာအသံက ၀ုန္းဆို ျပဲထြက္လာသည္။ မင္းသားၾကီးကိုေတာ႔ လုံးလုံးမျမင္ရေတာ႔ ေခ်။ ေဆာင္းေဘာက္(စ္)မွ မင္းသားအသံက ကြဲထြက္လာသည္။ "ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ စိတ္မပူၾကပါနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဆုရသြားတဲ႔အတြက္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထုံးစံအတိုင္း ဂုဏ္ျပဳတာပါ။ အားလုံး အခ်ိန္အကန္႔သတ္မရွိ ျငိမ္ျပီး ဂုဏ္ျပဳေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔တို႔ စက္ဆရာအဖြဲ႔မွ မီးစက္သြား ႏူိးေနပါတယ္။" ပရိသတ္မ်ားထံမွ အသံမ်ား ကၽြတ္စီ၊ တာယာစီ၊ ေဂြစီမ်ား ထြက္ျပီး ျငိမ္သြားၾကသည္။ ခဏအၾကာ မီးမ်ားက ျပန္လင္းလာသည္။ မင္းသားၾကီးကိုေတာ႔ မျမင္ရေပ။ မီးျပန္လာမွ ၀ိုင္းနမ္းၾကသူမ်ား၊ လက္ဆြဲႏူတ္ဆက္သူမ်ား၊ ဂုတ္ခြစီးသူမ်ား၊ ဓါတ္ပုံရိုက္သူမ်ား၊ ကင္မရာႏွင္႔ အားမရလို႔ တုတ္ႏွင္႔၀င္ရိုက္သူမ်ားျဖင္႔ ကၽြတ္ကၽြတ္ညံသြားေလသည္။ အားလုံးျပီးေသာအခါ သာဂိတစ္ေယာက္ေခါင္း မွာ ေသြးစက္မ်ားျဖင္႔ ရယ္ကာ လိုက္ကာၾကီးကို လက္ျပေနေလသည္။ အကုန္လုံးေၾကာင္သြားၾကသည္(ေလးဖက္ၾကီး)။ ေသြးမ်ားစီးက်ေနေသာေၾကာင္႔ ဘာမွ်မျမင္ရေပ။
        ဆုမ်ားကို ေၾကျငာျပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ဆုယူရန္ စင္ေပၚသို႔ ၾကြေရာက္ဖို႔ ဆုရသူမ်ားကို စင္ေပၚသို႔ စုတက္လာရန္ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။ ဆုရသူ သုံးေယာက္စင္ေပၚသို႔တက္လာသည္။ ပထမတစ္ေယာက္ က ဂ်ပန္နပမ္းသမားၾကီးျဖစ္သည္။ လႈပ္လႈပ္ႏွင္႔စင္ေပၚတက္လာသည္။ သူက အိုက္တက္ရင္ ပန္ကာ၀ယ္ ဇာတ္ကားထုတ္လုပ္သူျဖစ္သည္။ သူ႕ရဲ႕ ေက်းဇူးတင္စကားကေတာ႔ "သည္ဇာတ္ကားကို ထုတ္လုပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္ႏွစ္ၾကာ ပိုက္ဆံဆုရပါတယ္။ လမ္းေဘးမွာ ပလက္စတစ္ေကာက္ ၊ပိုးေကာင္းေလးေတြ ဖမ္းစားတဲ႔ဘ၀ကေန စတင္ျပီးဆုခဲ႔တာ ယန္းေငြ 100 ေက်ာ္စုမိပါတယ္။ ဆယ္ႏွစ္ၾကာစုျပီး ေယာကၡမေသေတာ႔ အေမရိကန္ေဒၚလာ 10 ဘီလီယံေလာက္ရျပီး ဒီကားကို ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ႕ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေယာကၡမက မာဖီးယားဂိုက္ခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။" ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ အီသီယုိးပီးယား ဒါရိုက္တာျဖစ္သည္။ လူပုံစံကေတာ႔ ေဗလု၀စတိုင္ အတိုင္းပင္။ စင္ေပၚကို ထမ္းစင္ႏွင္႔ ေခၚလာရသည္။ သူက အီသီယိုးပီးယားမွာ အစာငတ္ခံဆႏၵျပေနတုန္း ဖမ္းေခၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ မလိုက္ဘူးဟု ျငင္းေနေသးသည္။" ကၽြန္ေတာ္ ဒီကားကို ရိုက္ျဖစ္ပုံက ဆန္းၾကယ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တိမ္ေတြေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရပါတယ္။ ခဏအၾကာ ကၽြန္ေတာ္ဗိုက္ထဲက တဂီြဂြီဆာလာပါေတာ႔တယ္။ အဲ႔ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးပါတယ္။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ဒီဇာတ္ကားကို ရိုက္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ "ပရိသတ္ထဲမွာ အသံေလး တစ္သံ ထြက္လာသည္။ ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘူး..ဟု။ "ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ ဆိုမာလီႏိုင္ငံသား ပင္လယ္ဓါးျပျဖစ္ပါတယ္။ သူကေတာ႔ ဒီေန႔ဆုလာမယူႏိုင္ပါဘူး။ တရုတ္သေဘာၤကို ဓါးျပသြားတိုက္ေနရပါတယ္။ သူ႔အစား ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ဂုဏ္သေရရွိ ဓါးျပတစ္ဦးမွ တက္ယူမွာျဖစ္ပါတယ္။ "ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသား သာဂိျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ရင္တြင္းစကားသံေလးကေတာ႔ "ကၽြန္ေတာ္ ဒီဆုရဖို႔ မေမွ်ာ္လင္႔ပါဘူး။ လိုခ်င္လို႔သာ လာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ရိုက္ျဖစ္ခဲ႔တာက ရန္ကုန္ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင္႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားကို ကၽြန္ေတာ္တိို႔ တစ္ရက္တည္းနဲ႔ အျပီးရိုက္ခဲ႔တာပါ။ ျမန္မာေငြ ဆယ္သိန္းေလာက္ပဲကုန္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ပဲမင္းသား၊ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ဒါရိုက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ပရိုဂ်ဴဆာ ျဖစ္ပါတယ္။ 
        ထို႔ေနာက္မွာေတာ႔ ဆုရရွိသူမ်ားကို ဆုမ်ားေပးအပ္ပြဲ အခမ္းနားက်င္းပသည္။ အေကာင္းဆုံးဇာတ္ကားဆုရ ထုတ္လုပ္သူ ဂ်ပန္းနပမ္းသမားၾကီးအား ဂ်မ္ဘို ျခင္ေဆးေခြ တစ္ဘူး၊ အေကာင္းဆုံးဒါရိုက္တာ ဆုရ အီသီယိုးပီယားမွာ ဒါရိုက္တာ အီစီကလီအား ေပါင္မုန္႔တစ္လုံး(ေပါင္မုန္႔ရသျဖင္႔ ဒါရိုက္တာၾကီးမွာ အေတာ္ေပ်ာ္သြားေလသည္။ ျပီးေတာ႔ အငမ္းမရစားေလသည္)၊ အေကာင္းဆုံးေနာက္ခံေတးဂီတဆုရ ဆိုမာလီႏိုင္ငံမွ ပင္လယ္ဓါးျပမ်ားအား အရုပ္သေဘာၤေလးတစ္စင္း(အေတာ္လက္ရေျမွာက္သည္။ျမင္တာႏွင္႔ ဓါးျပတိုက္ခ်င္စရာေကာင္းသည္)၊ အေကာင္းဆုံး သရုပ္ေဆာင္ဆုရ ျမန္မာျပည္မွာ မင္းသားသာဂိအား မီးေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း၊ ဘတ္ထရီအိုးတစ္လုံး ႏွင္႔ မီးအားျမွင္႔စက္တို႔အား ဆုအျဖစ္ခ်ီးျမွင္႔သည္။ ထိုေနာက္႔မွာေတာ႔ အခမ္းနားျပီးဆုံးေၾကာင္း ေၾကျငာကာ ဆုေပးပြဲအခမ္းနားအား ရုပ္သိမ္းလိုက္ေလသည္။ ဖိတ္ၾကားထားေသာ ဧည္႔သည္မ်ားႏွင္႔ တက္ေရာက္လာေသာ ဂုဏ္သေရရွိလူၾကီးမ်ားအား ဂုံနီအိတ္တစ္လုံးစီ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးအပ္သည္။ ထို႔ေနာက္ အီရက္မွ အေသခံဗုံးခြဲသမားမ်ားမွ အိုစမာဘင္လာဒင္အား ဂုဏ္ျပဳသည္႔ အေနျဖင္႔ ၀င္ေရာက္ဗုံးခြဲရာ လူငါးေထာင္ေက်ာ္ ေသဆုံးကာ၊ သုံးေထာင္ေက်ာ္မွာ ပြဲခ်င္းျပီး၍ က်န္ႏွစ္ေထာင္မွာ ေဆးရုံမွာေသဆုံးေလသည္။


(မည္သူ႔ကိုမွ မရည္ရြယ္ပါ တမင္တကာ ေစာင္းေျမာင္းေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္၍ တိုက္ဆိုင္မႈရွိပါက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကပါရန္ ေမတၱာကို အလ်ားလိုက္ခံအပ္ပါသည္ :P)

ကၽြႏ္ုပ္ ႏွင္႔ လူပ်ဳိၾကီးယၾတာ (၁)

        တစ္ေန႔သ၌ ကၽြႏု္ပ္ေနထိုင္ရာ ဒိုက္ေအျမိဳ႕ ငပိစိမ္းသား ျခံတြင္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ နံနက္ခင္း၏ အလွအား ခံစားရန္အလို႔ငွာ ဒရင္းဘက္ေလးေပၚတြင္ လွဲေလ်ာင္းကာ ပတ္၀န္းက်င္အလွအား ၾကည္႔ရႈခံစားေန ေလသည္။ ထိုအခိုက္ လြန္စြာမွပင္ သုတ္သီးသုတ္ျပာႏိုင္လွေသာ ဗရုတ္သုတ္ခ၊ ျဗဳတ္စျပဲေလာင္း၊ အုတ္ၾကားျမတ္ေပါက္၊ ဓါတ္တိုင္ေသးပန္း၊ ဆလပ္ရြက္ေခါင္းျမီးျခံဳ ၊ ေဂၚဖီထုပ္ ေခါင္းဦးကာ၊ ဇလီဖာတုံး ခ်ီးကုန္းေသာ ကိုျငိမ္းႏိုင္ဆိုေသာ လူၾကီးသည္ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ ထိုေနာက္ မေျပာမဆိုပင္ ကၽြႏ္ုပ္၏ ေဘးနားသုိ႔ ၀င္ထိုင္ကာ ဖတ္လတ္စစာအုပ္ျဖစ္ေသာ ပါးရွား နကၡေဗဒင္ဆရာ အယ္လ္ ဟာကင္မ္၏ ဂ်ဴဒီရွာ ဂီမာစပီယာ  စာအုပ္ကို ေကာက္ကိုင္ကာ ဟိုလွန္ဒီလွန္ လုပ္ေနေလသည္။ကၽြႏ္ုပ္မွာ ထိုလူၾကီး ေရာက္ရွိလာေသာေၾကာင္႔ အေတာ္ပင္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မိေခ်၏။ ကၽြႏ္ုပ္၏ သာယာမႈအေပါင္းမွာလည္း ခ်ဳပ္ျငိမ္းေလျပီဟု စိတ္တြင္ မွတ္ထင္မိေလ၏။ ထိုေၾကာင္႔ ကၽြႏ္ုပ္မွာ တဖက္သို႔ လွည္႔ကာ လူၾကီးလူေကာင္းတို႔ မျပဳလုပ္အပ္ေသာ ကၽြတ္ ဟူေသာ အမူအရာအား ျပဳလုပ္ကာ တဖက္သို႔ လွည္႔ေနလိုက္ေလ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုအလိုက္ကန္းဆိုး မသိေသာ လူၾကီးသည္ ကၽြႏု္ပ္၏ အမူအရာအား ဂရုမထား ဘိအလား စာအုပ္အား ဟိုလွန္ဒီလွန္ပင္ လုပ္လ်က္ရွိေခ်၏ ။ ကၽြႏု္ပ္မွာ မတီးလ်င္ မျမည္ဟူေသာ ဆိုရိုးစကားအရ ကိစၥျမန္ျမန္ျပီးရန္ အလို႔ငွာ လာရင္းကိစၥအား ေမးျမန္းရေလေတာ႔၏။

‘ ဒီမွာ ကိုျငိမ္းႏိုင္ က်ဳပ္ဆီကို ဘာလာလုပ္ရျပန္တာတုန္း.. ခင္ဗ်ားဟာခင္ဗ်ား ဘေလာဂ္႔ေလးဘာေလးေရးျပီး အျငိမ္႔သား ထိုင္ေနပါေရာ႔လား..’’

ထိုအခါမွပင္ ထိုလူၾကီးသည္ ကၽြႏ္ုပ္ဘက္သို႔ လွည္႔ကာ စပ္ျဖီးျဖီး မ်က္ႏွာႏွင္႔ ျပန္ေျပာေလ၏။

“ အဲ႔လို ထိုင္ေနလို႔ မျဖစ္လို႔ေပါ႔ ဆရာရယ္.. အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ ဆရာဆီ အကူညီလာေတာင္းတာပါ.. ျပီးေတာ႔ ဆရာက ဒီလိုကိစၥမ်ဳိးမွာ ဘယ္ေလာက္ အစြမ္းထက္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိထားတယ္ေလ..”

“ ေနပါဦးဗ်ာ… ဒီေလာက္ေတာင္ ညႊန္းေနရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ား မိန္းမလိုခ်င္ျပန္ျပီနဲ႔ တူတယ္..”

“ သိပ္ဟုတ္တာေပါ႔ ဆရာရယ္.. ဆရာက တကယ္ကို အကုန္လုံးကို သိေနတာပဲ.. ဟဲဟဲ.. မထူးေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ..ေျပာရေတာ႔မွာေပါ႔ ..ဒီလို ဆရာရဲ႕ ဆရာအရင္တုန္းက ေပးတဲ႔ ယၾတာ ေတြက ေကာင္းပါတယ္ ဒါေပမယ္႔ သိတဲ႔ အတိုင္းပဲ ကၽြန္ေတာ္က လုပ္လိုက္ရင္ တလြဲဆိုေတာ႔ ကေျပာင္းကျပန္ ေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ႔.. အခုတခါေတာ႔ လုံး၀ကို လြဲလို႔မရဘူးဆရာေရ… ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကိုမွ မရရင္ ရူးေတာ႔မွဗ်.. အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ ဆရာကို အကူညီေတာင္းရတာပါ.. လုပ္ပါဦးဆရာ.. ဒီတစ္ခါေတာ႔ ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားပါ႔မယ္..ဆရာ …”

ထိုအခါကၽြႏ္ုပ္မွာ သူ႔အား အရင္တုန္းက ေပးခဲ႔ေသာ ယၾတာအား ျပန္လည္ အမွတ္ရမိေလ၏။ ထိုအခါတုန္းကလည္း ယခုအတိုင္းပင္ ကၽြႏ္ုပ္ဆီသုိ႔ ေရးၾကီးသုတ္ပ်ာ လာကာ အကူညီေတာင္းသျဖင္႔ ကၽြႏု္ပ္မွာ လည္း တတ္ထားသည္႔ပညာ မေနသာဆိုသကဲ႔သို႔ ယၾတာ လုပ္ေပးခဲ႔ရဖူး၏။ ယင္းယၾတာမွာ ေႏွာင္းလူတို႔ သိရန္အလို႔ငွာ ေဖာ္ျပလိုက္ရေပ၏။ ယၾတာက ဤသို႔ျဖစ္၏။ မိန္းမလ်ာတစ္ေယာက္၏ ပါးမွ သနပ္ခါးကို ယူကာ ပူပူေႏြးေႏြးေသျပီခါစ မုဆိုးမ၏ အုတ္ဂူေရွ႕သို႔ သြား၍ တစ္လတိတိ သနပ္ခါးျဖင္႔ ထိုအုတ္ဂူအား သုတ္ကာ ငိုေၾကြးရမည္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထိုကိစၥ၏ လ်ဳိ၀ွက္ခ်က္ကိုလည္း မည္သူမွ်သိ၍ မရေပ။ ကိုျငိမ္းႏိုင္ၾကီးမွာ ထိုအတိုင္းပင္ လိုက္လုပ္ရွာေလ၏။ သို႔ေသာ္ တစ္ပတ္ပင္ မျပည္႔ေသး မိန္းမလ်ာကို ပေရာပရီ သြားလုပ္ေသာ ေၾကာင္႔ ထိုမိန္းမလ်ာက ၄င္းအား သနားကာ လက္ထပ္မည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင္႔ ထြက္ေျပးခဲ႔ရေလသည္။ သူၾကိဳက္ေသာ ေကာင္မေလးကလည္း အထင္လြဲကာ အသည္းကြဲ၍ ခ်က္အရက္ေသာက္ျပီး လမ္းေဘးမွာ မူးလဲစဥ္ ခ်ီးကားျဖတ္ၾကိတ္ကာ ေဆးရုံေရာက္ခဲ႔ရေလ၏။ ကၽြႏ္ုပ္မွာလည္း နာမည္ပ်က္ရေလ၏။ ထို႔ေၾကာင္႔ သူ႕အား ယခုတစ္ခါ ယၾတာေပးရန္ အေတာ္ပင္ စဥ္းစားယူရေလသည္။ သို႔ေပမယ္႔ ၄င္းႏွင္႔ ကၽြႏု္ပ္မွာ မ်က္ႏွာ နာရမည္႔သူမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ မေပးျပန္လ်င္လည္း မေကာင္းဘူးဟု စိတ္တြင္ မွတ္ခ်က္ခ်မိေလ၏။ ထိုအခ်ိန္ တြင္ ေနလုံးသည္ ေကာင္းကင္ထက္သို႔ အေတာ္ပင္ ျမင္႔တက္လာေခ်သည္။ ထိုအခါကၽြႏ္ုပ္မွာ မနက္စာမစားရ ေသးသည္႔ အျဖစ္ကို သတိရေလ၏။ ထိုေၾကာင္႔ ကိုျငိမ္းႏိုင္ၾကီးအား မနက္စာ စားမစား ေမးရေခ်၏။

"ကိုင္း.. ကိုျငိမ္းႏိုင္ ေနေတာင္ အေတာ္ ျမင္႔တက္လာျပီ..ခင္ဗ်ားလည္း ဗိုက္ဆာေ၇ာေပါ႔.. က်ဳပ္တစ္ခုခု စီစဥ္လိုက္မယ္ ဘယ္ႏွယ္႔ ရွိစ"

ကၽြႏ္ုပ္၏ စကားကို ၾကားရေသာအခါ ကိုျငိမ္းႏိုင္ၾကီးမွာ အစားစာ ငတ္ျပတ္ေနေသာ ဇူစကာပုဏၰား၏ မ်က္ႏွာမ်ဳိးျဖင္႔ ကၽြႏု္ပ္အား ၀မ္းသာအားရ ၾကည္႔ကာ ေျပာေလ၏။

"ေကာင္းတာေပါ႔.. ဆရာရယ္.. ကၽြန္ေတာ္႔မွာ သူ႔စိတ္နဲ႔ အစားပ်က္အအိပ္ပ်က္နဲ႔ လူေတာင္ ပိန္လာပါျပီဗ်ာ. အခုလည္း ဆရာဆီကိုလာတာ ထမင္းေတာင္ မစားခဲ႔ရေသးဘူး.. ဗိုက္ထဲမွာလည္း ႏွဲမႈတ္ေနသလို တဂြီဂြီ တေဂၚေဂၚနဲ႔ ျဖစ္ေနျပီဆရာ.. ျမန္ျမန္ေလးသာ စီစဥ္လိုက္ပါေတာ႔..ဟီးဟီး"

ထိုလူၾကီးသည္ လြန္စြာမွပင္ အရွက္မရွိေသာ မ်က္ႏွာႏွင္႔ အထက္ပါစကားမ်ားအား ေျပာကာ သူ၏ ဗိုက္အား တဘုတ္ဘုတ္ ပုတ္ျပေလ၏။ ကၽြႏု္ပ္လည္း သနားသြားရကာ မနက္စာစားေသာက္ရန္ ေစ်းသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရေလသည္။

"ေကာင္းျပီ..ဒါဆိုဒီမွာ ခဏေစာင္႔ဗ်ာ..က်ဳပ္ေစ်းသြားျပီ စားေသာက္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္စရာေတြ သြား၀ယ္လိုက္ဦးမယ္.."

"ေကာင္းတယ္ဆရာ … ျမန္ျမန္သာသြား "

"ေၾသာ္… ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ား ေပါက္ကရေတြေတာ႔ ေလွ်ာက္မလုပ္ထားနဲ႔ေနာ္.. ျငိမ္ျငိမ္ေနဗ်..က်ဳပ္စိတ္ခ်လက္ခ် သြားမယ္"

"ေၾသာ္… ဆရာရယ္.. သြားသာသြားပါ.. ေျပာေနတာနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ကုန္ေနပါျပီ.."

ကၽြႏ္ုပ္မွာ  ထိုလူၾကီးအား စိတ္မခ်ေသာ္လည္း ေစ်းေနာက္က်မည္႔ ဆိုးေသာေၾကာင္႔ ေခြးေျခဖုံး ရပ္ကြက္ 

 အနီးမွ အပုပ္ေစ်းအား ေျပးရေလေတာ႔၏။ ေစ်းမွျပန္ေရာက္ေသာ္ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရျပန္၏။ ကၽြႏ္ုပ္မွာ ေစ်းမွ၀ယ္လာ ေသာ ပစၥည္းမ်ားအား ျခင္းေတာင္းထဲမွာ ထုတ္ကာ စတင္ခ်က္ျပဳတ္ေလေတာ႔၏။ ငါးသေလာက္ကို နံနံပင္အုပ္ကာ ႏွပ္ထားလိုက္ေလ၏။ တညင္းသီးကို ေလးစိပ္စိပ္ကာ ေဂြးေတာက္ရြက္ ႏွင္႔ ဟင္းခ်ဳိခ်က္ေလ၏။  ၾကက္ဥကို ႏို႕ဆီႏွင္႔ ေၾကာ္ထားရျပန္၏။ ယင္းတို႔ကို အရင္ျပဳလုပ္ကာ ၾကက္သားအား ခုတ္ကာ ၾကက္ဟင္းခါးသီးႏွင္႔ နယ္ထား၏။ ငါးသေလာက္ က်က္ေသာအခါမွာ ၾကက္သားအိုးအား တင္လိုက္ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ တို႔စရာအတြက္ ျပင္ဆင္ရေလ၏။ ငပိရည္ကိုက်ဳိကာ က်က္ေသာ္ ငရုတ္သီးအက်က္မႈန္႔မ်ားမ်ား ၊ ကုလားေအာ္သီး အေတာင္႔ႏွစ္ဆယ္ႏွင္႔ ေဖ်ာ္ရေလ၏။ တို႔ရန္အတြက္မႈ အိမ္သာနားမွာ တမာရြက္မ်ားကိုခူးကာ ေရစိမ္ထားေလ၏။ ထိုျပင္ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေၾကာ္၊ သံပုရာရည္ ျဖန္းထားေသာ ေရွာက္သီးသုတ္၊ ရွာလကာရည္ႏွင္႕ မန္က်ီးသီးေရာႏွယ္ထားေသာ ဟင္းအရံမ်ားကို ျပင္ဆင္ရျပန္ေလ၏။ အလုံးစုံျပီးေသာအခါ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ၏ ထမင္း၀ိုင္းသည္ စားရန္အသင္႔ျဖစ္ေလ၏။ မေန႔ကမွ ခ်က္ထားေသာ အုန္းထမင္းမွာ မ်ားစြာ က်န္ရွိေသးေသာေၾကာင္႔ ထိုထမင္းႏွင္႔ပင္ စားေသာက္ရန္ျပင္ရေတာ႔ေလသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ျမင္သူတိုင္းသြားရည္ယုိခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဟင္းအမယ္စုံလင္စြာျဖင္႔ ပြဲေတာ္တည္ေလေတာ႔သည္။ 

ကၽြန္ေတာ္ ႏွင္႔ ငရဲျပည္

တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာဂ္႔တစ္ခုအတြက္ ပို(စ္)႕ေရးေနရင္း ေသသြားသည္။ ရုပ္မပါေသာ နာမ္သည္ ေပါ႔ ပါးစြာ လြင္႔ေမ်ာေနသည္။ အေမွာင္ထု တစ္ခုဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနသည္ဟု ထင္သည္။ သိပ္မၾကာပါ ဆိုင္းဘုတ္ တစ္ခုကို ေတြ႔ရသည္။ ငရျဲပည္မွ ၾကိဳဆိုပါ၏ ...။ ၀က္သီးေတာ႔ နည္းနည္းထမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကၾကက္သား မၾကိဳက္ ၀က္သားပဲစားသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ၀က္သီးထျခင္းျဖစ္သည္။ ငရဲျပည္က ထင္သေလာက္ မခမ္းနားပါ။ လမ္းေတြမွာလည္း ခ်ဳိင္႔ေတြ၊ က်င္းေတြႏွင္႔။ ဒါေပမယ္႔ နည္းနည္းေတာ႔သန္႔သည္ဟု ထင္စရာရွိပါသည္။ ဗြက္ေတြဘာေတြ မရွိပါ။ လမ္းအနည္းငယ္ ေလွ်ာက္မိေသာအခါ ငရဲျပည္၏ စည္ကားမႈကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ 

ေတြ႔ရပါေတာ႔သည္။ ေစ်းတန္းၾကီးက အရွည္ၾကီး ျဖစ္သည္။ ေအာ္သူ၊ ေရာင္းသူမ်ားႏွင္႔ ငရဲျပည္က ကုန္ေစ်းတန္းအလားပင္ ထင္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က စပ္စုလိုသျဖင္႔ ေဘးနားက ျဖတ္သြားေသာ ရုပ္ဆိုးဆိုးႏွင္႔ လူတစ္ ေယာက္ကို ေမးၾကည္႔သည္။

ေနာင္ၾကီး.. ဒါဘာပြဲေတာ္လည္း ဟင္..

မင္းငရဲျပည္ ေရာက္တာ သိပ္မၾကာေသးဘူး ထင္တယ္

ဟုတ္ကဲ႔ .. ကၽြန္ေတာ္ေသတာ နာရီပိုင္းပဲ ရွိပါေသးတယ္..

ေၾသာ္. ဂလို႔ကို.. ဒီေန႔က လျပည္႔ေန႔ေလ .. ဒါက ငရဲေစ်းပြဲေတာ္..

ဘယ္ႏွယ္႔ဟာပါလိမ္႔..။ နိဗၺာန္ ေစ်းပြဲေတာ္လည္း မဟုတ္။ မရွင္းသျဖင္႔ ထပ္ေမးမိျပန္သည္။

ငရဲျပည္က လျပည္႔ေန႔ရွိလို႔လား..

ထိုသူက ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖင္႔ ပါးစပ္ကို လက္ညဳိးႏွင္႔ ပိတ္ကာ တုိးတိုးေျပာဟု လုပ္ျပသည္။

ေဟ႔ေကာင္..တိုးတိုးေျပာပါကြ။ ငရဲျပည္မွာ ဘယ္ကလရွိမလဲ။ ဒါက လူ႕ျပည္က မီးသြယ္ထားတာ။ သူ႔တိုက အဲ႔ဒါကို လလို႔ ေခၚၾကတယ္ကြ။ တစ္ေနကုန္ မီးလာတဲ႔ ရက္ဆို လျပည္႔ေနလို႔ သတ္မွတ္တယ္။

ေၾသာ္... ဒီလိုလား..ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ာကဘယ္သူလဲ... ဒီကို ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ..။

ငါ႔နာမည္က ကိုျငိမ္းႏိုင္ကြ.. အင္တာနက္မွာ ဘေလာဂ္႔ေလး ေထာင္ထားတယ္ကြ..

ဒီကို ဘယ္လိုေရာက္လာသလဲဆိုေတာ႔... ပို(စ္)႔ေလးေတြေရးရင္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္ေနရာ

ေရာက္ရင္ ျဖတ္ျဖတ္ထားခဲ႔လို႔ ေသတာနဲ႔ ငရဲျပည္ကို တန္းေရာက္တာပဲ...

ေနပါဦး.မင္းကေကာ ..ဘယ္သူလဲ...

ကၽြန္ေတာ္လည္း သန္လ်င္သားဆိုျပီး..ဘေလာဂ္႔ေလး ေထာင္ထားတာဗ်... ဘယ္လိုေၾကာင္႔ ငရဲျပည္

ေရာက္တာလဲေတာ႔ မသိေသးဘူး...

ေအး.. မသိေသးရင္ ငရဲမင္းၾကီးနဲ႔ သြားေတြ႔လိုက္ဦး.. ငါကေတာ႔ ဟိုဘက္ဘေလာဂ္႔ဂါ ငရဲအေဆာင္ကို သြားလိုက္ဦးမယ္...

ဟမ္... ငရဲျပည္မွာ အေဆာင္ရွိတယ္ ... ဟလား

အစတုန္းကေတာ႔ မရွိဘူးကြ...ေအး..ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘေလာဂ္႔ဂါေတြ ငရဲေရာက္တာမ်ားလို အေဆာင္

ေဆာက္ေပးထားရတယ္.. သြားလိုက္ဦးမယ္ကြာ... ေၾသာ္..ဒါနဲ႔ မင္းအကူအညီလိုရင္ မေရႊစင္ဦးဆီကို သြား သူက ငရဲေရာက္တဲ႔ ဘေလာဂ္႕ဂါေတြအတြက္ အကူညီေပးဖို႔ ေအဂ်င္စီ ဖြင္႔ထားတယ္.. သူကေတာ႔ ငရဲျပည္မွာ ၀ါအၾကီးဆုံးပဲ.. သြားျပီေဟ႔...ငါလည္း ေနာက္က်ေနျပီ...

ထိုရုပ္ဆိုးဆိုးႏွင္႔ ကိုျငိမ္းႏိုင္ဆိုေသာ လူၾကီးသည္ ထြက္သြားေတာ႔သည္။

 ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔ႏွင္႔ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ တစ္ေနရာအေရာက္ေတာ႔ လူတစ္

ေယာက္ ကုန္းကုန္းကြကြႏွင္႔ တစ္ခုခုကို ရွာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုလူနားသို႔သြားကာ ၾကည္႔မိ သည္။

ဘာျဖစ္ေနတာလဲ.. ေနာင္ၾကီး.. ဘာကူညီေပးရမလဲ..

အာ..ဒီမွာ ျမွားေပ်ာက္သြားလို႔ ဗ်...

ဟမ္.. ခင္ဗ်ားက ျမွားနဲ႔ ဘာလုပ္မလို႔တုန္း...

ဟာ.. ဒီလူေတာ္ေတာ္ခတ္တာပဲ... ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံေလး ဘာေလးၾကည္႔ပါဦးဗ်.. စြတ္ရြတ္ေျပာမေန နဲ႔။

ေမာ္ဒန္ ပုဂံျပည္

ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ၾကီး က်န္စစ္သားတို႔ ျပန္လာပါျပီ..

 ေရွ႕ေျပးဆတ္သားရဲ႕ ေလွ်ာက္တင္သံအဆုံးမွာ နန္းတြင္းတစ္ခုလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္သြားတယ္။ အဆိုးဆုံး ကေတာ႔ အေနာ္ရထာမင္းၾကီးေပါ႔။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ဒါက သူ႔ကိစၥကိုး။ ဥႆာကို ဂၽြမ္းအရမ္းပစ္တဲ႔ စစ္ သည္ေတြ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္တုိက္ခိုက္ေတာ႔ ဥႆဘုရင္က အေနာ္ရထာမင္းၾကီးကို အကူညီေတာင္း တယ္။ တစ္ဖက္စစ္သည္ေတြက တစ္ခ်ိန္လုံး ဂၽြမ္းပစ္ေနတာ ဥႆာပဲခူးက စစ္သားေတြ ခမ်ာ ေခါင္းေတြ မူးေနာက္ျပီး တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ရူးေတာင္ရူးကုန္ပါျပီလို႔ e-mail ပို႔ ျပီး အကူညီေတာင္းတယ္။ ဖုန္းနဲ႔ဆက္သြယ္ လည္း ရေပမယ္႔ ၾကားျဖတ္နားေထာင္မယ္႔ ဟက္ကာေတြကို ေၾကာက္တာေၾကာင္႔ e-mail နဲ႔ပဲ လွမ္းပို႔ တယ္။ e-mail က ဒီလို ]]ဥႆာကို ဂၽြမ္း၀င္ စစ္သည္ေတြရူးခ်င္ ေက်းဇူးျပဳ၍ အကူညီေပးပါ အေနာ္ရထာ ဘုရင္.}}။ အေနာ္ရထာလည္း mail ရတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းပဲ ကူညီဖို႔ ျပင္ဆင္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ရဲ႕ အားအထား ရဆုံး စစ္သူၾကီးေလးေယာက္ကို လႊတ္လိုက္တယ္။ မေရာက္ခင္ mail အရင္လွမ္းပို႔လိုက္တယ္။ သူပို႔လိုက္ ျပီေပါ႔ စစ္သူၾကီးေလးေယာက္ကို။ အဲ႔ဒီမွာ ေမလ္းပို႔တဲ႔သူ က မွားရိုက္ျပီး ေလးသိန္းျဖစ္သြားတယ္။ ဥႆာ ဘုရင္လည္း အရမ္းေပ်ာ္သြားတာေပါ႔။ စစ္သည္ေလးသိန္းဆိုေတာ႔ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ ဂၽြမ္းစစ္ သည္ေတြေတာ႔ ေသျပီေပါ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ ခ်က္ျခင္း ေမလ္းျပန္ပို႔လိုက္တယ္။ စစ္ပြဲႏိုင္ရင္ သူ႔ရဲ႕သမီးေတာ္ျဖစ္တဲ႔ မဏိစႏၵာကို ဆက္သပါ႔မယ္။ ေနာင္လည္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနသြားၾကမယ္လို႔ ပို႔လိုက္တယ္။ ဘာေျပာေကာင္း မလဲ အေနာ္ရထာၾကီး ေပ်ာ္လိုက္တာ ႏိုက္္ကလပ္ေတာင္ ေလးညဆက္တိုက္တက္လိုက္တယ္ဆိုပဲ။ ခိုင္လုံ တဲ႔သတင္းရပ္ကြက္က ရတာ။ ထားပါေတာ႔။ စစ္သူၾကီးေလးေယာက္လည္း ကားေလးစီးနဲ႔ စစ္တိုက္ဖို႔ ထြက္သြားၾကတယ္။ ဟိုလည္းေရာက္ေရာ ဥႆာဘုရင္လည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္ႏွာတုန္းဟ။ ဟင္..ေျပာေတာ႔ စစ္သည္ေလးသိန္းဆိုျပီး လာေတာ႔ ေလးေယာက္တည္း အေနာ္ရထာ ငါ႔ကို လိမ္တာပဲဆိုျပီးေတာ႔ ေဒါေတြခြီးေရာ။ အဲ႔မွာ က်န္စစ္သားက ဘာညာနဲ႔ ၀င္ျဖီးလိုက္တာအဆင္ေျပ သြားတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သြားတဲ႔စစ္သူၾကီးေလးေယာက္ထဲမွာ က်န္စစ္သားက ရုပ္အေျဖာင္႔ဆုံး။ ေတာ္ကီကလည္း ဘာညွက္သလဲမေမးနဲ႔။ တစ္ခါတုန္းက နန္းတြင္းက ဆင္တစ္ေကာင္ မုန္ယိုျပီး လူေတြ လိုက္နင္းတာ။ နန္းတြင္းသူ၊ နန္းတြင္းသားေတြလည္း ေခြးေျပး၊၀က္ေျပး ေျပးၾက။ အေနာ္ရထာမင္းၾကီးဆို နန္းေဆာင္အေပၚထပ္ကေန ဆင္းကိုမဆင္းေတာ႔ဘူး။ တစ္ခါေတာ႔ နန္းတြင္းသူ တစ္ေယာက္ ေျပးရင္ေခ်ာ္ လဲသြားေရာ။ ဆင္ၾကီးက အေနာက္ကေျပးလာျပီး တက္နင္းဖို႔လုပ္တုန္း ရွိေသးတယ္…က်န္စစ္သားက ဆင္ၾကီးအေရွ႕ကေနေျပးရပ္ျပီး တစ္ခြန္းတည္းေျပာလိုက္တာ ဆင္ၾကီး အေနာက္ကိုျပန္လွည္႔ျပီးေတာ႔ သူ႕တင္းကုပ္ထဲကို တစ္ခါတည္းေျပး၀င္သြားေတာ႔တာပဲ။ နန္းတြင္းတစ္ခုလုံး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းျဖစ္ သြားတယ္။ က်န္စစ္သားက တစ္ခြန္းတည္း ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ုမုန္ယိုေနတဲ႔ဆင္က လွည္႔ေျပးတယ္ဆိုေတာ႔ အံၾသစရာေပါ႔။ ဒါေတာင္ ဂ်ာနယ္တိုက္ေတြက မသိလို႔ သိရင္ လာျပီးအင္တာဗ်ဴးဦးမွာ။ အဲ႔ဒီမွာ အေနာ္ရထာ မင္းၾကီးက က်န္စစ္သားကို နန္းတြင္းေခၚျပီး ေမးေတာ႔တာပဲ။ ဆင္ကိုဘယ္လိုေျပာလိုက္ သလဲေပါ႔။ က်န္စစ္သားကေတာ႔ ေအးေဆးပဲျပန္ေျဖတယ္။ ေဟ႔ေကာင္ စံလွ မင္းမိန္းမမီးဖြားေနျပီ အျမန္ ျပန္လို႔ ေျပာလိုက္တာပဲ။ အဲ႔ေလာက္ထိ က်န္စစ္သားတို႔ ေတာ္ကီေကာင္းတာ ။ ဥႆာဘုရင္ေလာက္ေတာ႔ အေပ်ာ႔ေပါ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ စစ္တိုက္ဖို႔လုပ္ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ ေလးေယာက္တည္းဆိုေတာ႔ က်န္စစ္သားက ေျပာက္ က်ားနည္းနဲ႔ တိုက္ဖို႔လုပ္တယ္။ ဥႆာဘုရင္က စစ္သူၾကီး ေျပာက္က်ားနည္းဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာပါ လဲ လို႔ေမးတယ္။ က်န္စစ္သားက ရွင္းျပတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္)